اقاقیا

2006-09-06T01:03:00.000-07:00

باران می بارد
نگاه آسمانی گل ها ، پنجره روشن ، در بسته ، چشمان خیس من روی برگ های سبز درخت کهن اقاقیای باغچه همسایه ، خودخواهی حاکمان قدرت ، تقه های بلند پستچی بر در ، هیاهوی باد لابلای خوشه های تمشک روی پرچین خانه ، رویش دوباره من ، فراری ها، دوشنبه ها ، خستگی روزانه ، زنگ تلفن ، رز قرمز باغچه ، جسمی ناتوان ، اندیشه ای فراخور مصلحت ، از دست دادن ها ، سه شنبه ها

گفتگویی خاموش؛

غم ندیدن خانه ، فراموشی پرواز آخر درنا ، پرداخت هفتگی پول آب، برق ، گاز ، تلفن ، تلویزیون ، مالیات ، بیمه و قسط ، نوای محزون سه تار ، لذت دیدار چشمانی عاشق ، صدای جوجه پرستوهای مشتاق پرواز زیر شیروانی ، سنگ صبور بودن ، امید رویش پیچک نیلوفر تازه کاشته شده از دل خاک ، پیگیری همیشگی اخبار ایران و جهان ، دیدن هر روزه ساقه نورس بنفشه های جوان ، غرور و تواضعی دروغین؛

خنده ای کمرنگ ، پختن و روفتن و شستن ، جسد های افتاده بر خاک ، پارک سبز و بزرگ شهر، ساختمان های مدرن ، چهارشنبه ها ، حسرت در آغوش کشیدن هر آنکه دوستش می داری ، باز شدن چشمان خواب آلود کودک دلبند ، قطره اشکی از روی دلتنگی سالیان رفته ، زباله ها، گذران لحظه ها و دقایق زندگی ، گذشت شنبه ها ، سکوت ، فروشگاهها و اجناس نو و رنگین ، زندانی ها ، خانه های تاریک و قدیمی ، نگاه های سرد و تهی ، لبخندی مصنوعی ، هویت های مخفی ، خواندن ترانه ای؛
یاد آوری دوستان ، پنجشنبه ها ، ترس و اوهام ، انتظار خبری از ایران ، ، پرداختی های عقب افتاده ، خرابه ها ، جمعه ها، دل تسلائی ، رفتن ، قهقهه بلند من ، شمعهای خاموش گورستان ، پرواز دسته جمعی کلاغ ها ، یکشنبه های فراری ، خرید هفتگی ، عکس های وطن، زمزمهً شعری ؛

هنوز باران می بارد

2006-08-24T23:56:00.000-07:00

یک عمارت قدیمی و چهار دیوار بلند سنگی در شهری شلوغ و کوچه ای باریک و بن بست با جانی تبدار و تشنه باران ؛
...فهیمه منتظر خواهرش است

***

ستاره کوچکترین خواهر از یک پیوند ناخواستنی ، پدری که هرگز ندید ومادری که تنها بیماری او را هنگام مرگ بیاد دارد و برادرانی که هر کدام در پیلهً تنیده خود گرفتار اند؛

فهیمه باید زندگی کند ، او هر روز چندین مرتبه تنهایی پیرزنی را می خورد ، پوشک او را عوض می کند ، ماساژ می دهد ، می شوید و می پزد؛
فهیمه می گوید ستاره چشمش را به روی حقیقت بسته است ، می گوید او خود را اسیر شب زنده داری های مردانی نموده که از زن تنها نشان او را می جویند اما ستاره می گوید فهیمه می خواهد همه دردمندی های یک آدم را در خودش جا بدهد؛

***

شب از راه رسید و ستاره نیامد ، فردا و فرداهای دیگر نیز؛

کاش فهیمه می توانست خواهرش را در خانه بخت فراموش شده خود پنهان کند و قفلی بزرگ به در آن بیاویزد؛
***

سالی گذشت و سالهایی دیگر نیز از پی هم ؛

فهیمه همچنان بغض انتظار آمدن خواهرش را با خود به خانه پیرزن می برد ، انسانی که شاید هرگز برنگردد؛
گره بختی باز نشد و پیرزن مفلوک بدبخت بخت برگشته نیز نمرد ، فهیمه باید یادش بماند سر راه رفتن به خانه پیرزن برای او پوشک بخرد؛

جوجه اردک زشت قصه های تو

2006-08-11T23:47:00.000-07:00

با جسمی بیمار و روحی خسته و رنجور بدنیا آمدم . بیست مرداد شصت و شش؛
امروز سالگرد تولد من است؛
چند سال گذشته است ؟ کمتر از پنج ثانیه سالهای رفته را با انگشتان دستم می شمارم ، یک ، دو ، سه ، چهار، پنج ، شش، هفت ، هشنت ، نه ، ده؛
ده سال است او را ندیده ام ، مادرم را می گویم ، در این مدت حتی صدایش را نشنیده ام؛
غروب پائیز یکی از روزهای نه سالگی ام دست های کوچک و محتاجم را غریبانه از دست های بزرگ خود جدا کرد و رفت؛

در خانه پدر نامش را به زبان نمی آورم؛
ممنوع است؛
من به اجبار اطاعت می کنم؛

همه فکر می کنند مادرم را فراموش کرده ام اما هنوز پیراهن گلدار بنفش با گلهای سرخابی او را بیاد دارم ، قصه جوجه اردک زشت را که هر شب برایم می خواند و شعر آدامسی را وقتی می خواست مرا بخنداند و کشیده محکمش ، وقتی یک روز بی هوا دستش را در خیابان ول کردم و به سمت ماشین ها دویدم را؛

ده سال است که چشم براه اویم ، بسیاری از شبها خاموش و بی صدا در حسرت آغوش گرمش گریه کردم ، فکر می کردم اگر گریه کنم

صدایم را می شنود و می آید و مرا می بوسد و برایم قصه می گوید تا خوابم ببرد اما نیامد یا که شنید و نیامد؛

مادرم آیا هرگز شده دلتنگ من شوی ؟ من در نه سالگی خود و در همان حیاط جدایی باقی مانده ام؛
آن پسر بچه کوچک نه ساله اکنون جوان نوزده ساله ای ست که در تمام این سالها با رویای شیرین حضور تو زندگی کرده است
صدایم را می شنوی ؟ آیا هنوز پشت آن پنجره ایستاده ای ؟

. تولدم مبارک مادر

2006-07-12T12:20:00.000-07:00

یکی دیگر از تابلوهای دوستم هدیه

*
یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه چاهی
درانتهای خود به قلب زمین می رسد
و باز می شود بسوی وسعت این مهربانی
مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست های کوچک
تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم
سرشار می کند
و
می شود از آنجا خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست

قسمتی از شعر پنجره زنده یاد فروغ فرخزاد

*

دوستان عزیزم
تا اوایل سپتامبر آینده از بودن در کنارتان محرومم و به اینترنت دسترسی ندارم ، به محض اینکه برگشتم بهتون سر می زنم ، حضور سبزتان همواره پاینده باد

سبزه ناز

2006-07-10T17:45:00.000-07:00

متن زیر نوشته آقای بهرامیان عزیز از وبلاگ سارا شعر است

http://www.sarapoem.com/
آنقدر تحت تاًثیر سبک نوشتاری شان قرار گرفتم که دلم نیامد دوستانم را از خواندن آن بی نصیب بگذارم
ذوق و قریحه آقای بهرامیان در این عرصه ستودنی ست

*

**********
چند روزی است از فکر ضیاءگل خاطره شما بیرون نمی آیم....ضیاءگل قصه شما با سبزه ناز نوشته های من شاید یکی باشند... در

چشم های هر دویشان می شود تاریخ محتوم ملتی آواره را خواند و گریست

ضیاء گل بر تخت بیمارستان پارس یا هر دوزخ دیگر کدام درد نا تمام را با تکه تکه های تنش دارد خراج میدهد که اینچنین آرام در چشم های خیس مادر بغض کرده است... حالا شاید دستفروش های دور گرد خلخال هایش را به حراج گذاشته باشند... شاید روسری گلدارش را باد های کولی بر گل های صورتی گزبنی داغ دخیل بسته باشند....شاید با تکه های جامه نارنجی اش ، نیروهای پاسدار صلح گرد خاک افغان را از چکمه هایشان می زدایند... شاید هنوز در گوشه ای از این روزهای بر باد رفته، چشم های منتظرش همچنان رد سواری را می پاید که از چراغ قرمزهای میدان شوش بگذرد و برای لبهای براماسیده اش چند شاخه کابل بیاورد

آبها که از آسیاب بیفتد به خانه بر می گردیم آنوقت من خستگی این سفر دور و دراز را در بی خوابی چشم هایت خواهم گریست تا بدانی پریشان کدام سمت بارانی ام... وقتی به خانه برگردیم این شعر نا تمام را با گلو بند بغض هایت به دار خواهم آویخت در میدان صبحگاه ... میان تردید باد ها و چکمه های معلق... آن وقت من می مانم و سیاهی چشم هایی که تو را خوابهای رنگی خواهد دید... طرحی از کلاغی رنگ رنگی که بر شلال مو ها یت آویخته ای

سبزه بناز می آیه
محرم راز می آیه

این را از گلوی گر گرفته ای غدیر بارها شنیده بودم و از زنان باج و پنجشیر که توی محله ما مثل یک وصله ی ناجور، درخانه ای قدیمی بچه هایی نو می زایند... بچه هایی بی شناسنامه ... بچه هایی زرد... بچه هایی که راه خانه را تا همیشه گم خواهند کرد... بچه های عطر تند واکس ... بچه ها بی دوچرخه... بچه های بی همبازی کوچه بالایی

امروز سه شنبه چندم تیرماه ... درست ساعت ده اتفاق تازه ای نخواهد افتاد... قطار ساعت ده طبق معمول از موازی چشمهایت خواهد گذشت و اگر در سراسیمگی سکوت و در انهدام لبخند هایی که برایت دست تکان می دهند صدای هلهله ای شنیدی بدان که اتفاق تازه ای نیفتاده است ... تنها دخترکانی از قبیله ای دور شادمانگی خند های تو را به رقص و پایکوبی بر خاسته اند... شادی غم غریبی است و اندوهی است ناگزیر که در همهمه همیانه و تازیانه ها شانه های متلاشی مرا به رقص و هلهله وامی دارد... من فرو می ریزم... من باید فرو بریزم از برج های یازده سپتامبر تا فردا گانگسترهای هیاهو ... مسیحیان دشوار در خمار چشم دخترکان قندوز و قندهار جنگ صلیبی راه نیاندازند... گوشواره های سبزه ناز را می فروشم به بهای هیچ... به تاوان شقاوت برادرانم تا فردا زمین در شبیخون تیره تریاک حالی بحالی نشود... چشمهایم را می بارم بر زخمهای کهنه مزار شریف تا سلام هایم بی جواب نماند وقتی دخترکان روبنده و پولک در غریو باد ها نام بی بلولای لیلای مرا دف می کوبند

قسم خوردم به دیدار عزیزت وای و دلبر....صبا مززار میرم.....دیدن یار می رم
به اون چشم ساه سرمه ریزت وای و دلبر....صبا مززار میرم.....دیدن یار می رم
سر از سودای عشقت بر ندارم وای و لیلی....صبا مززار میرم.....دیدن یار می رم
که تا خونم به دامانت بریزه وای و دلبر....صبا مززار میرم.....دیدن یار می رم

مرا می رقصد کسی میان هیاهوی بادها بی که گوشه آرام قبایش بپاشد بر خرده ریزهای یکشنبه بازار... بی که آهوان آبستن آرام بگیرند در سرمه ریز چشمهاش...این است همان مهتاب تلخی که یک روسری از حناسه ی بلدر چین به من نزدیک تر است... من توی کدام خواب ندیده ام چشم های شرقی اش را گریسته ام... توی کدام میدان صبحگاه ... میان کدام چکمه های معلق

قفس

2006-07-08T18:38:00.000-07:00

مهران تمام شب بیدار مانده و با خودش کلنجار رفته بود . رضا هم اتاقی اش ، شب گذشته به خانه نیامده بود و او هرچه به تلفن همراهش زنگ زده بود بی جواب مانده بود
رضا دو سال قبل به انگلیس آمده بود و دیروز وقتی مهران در یکی از خیابان های شهر در حال پرسه زدن بود به او زنگ زده بود و گفته بود که نامهً اقامت او آمده است و بعد که مهران به خانه آمده بود رضا رفته بود و مهران فرصت گپ زدن با او پیدا نکرده بود
بوی تخم مرغ سرخ شده و بخار آب چائی با افکار و خیالات مهران مخلوط شده بود
هفتهً قبل پسری هفده ساله در جریان دعوائی مضحک در یکی از محله های شمال شهر به قتل رسیده بود ! اما رضا که بچه نیست ، او می تواند از عهدهً خودش بر بیاید
گوجه فرنگی قرمز و رسیده ای را از داخل یخچال بیرون آورد و شست وبا دقت بریده و کمی پنیر هلندی درجهً یک کنار آن گذاشت و سرگرم خوردن صبحانه شد
از وقتی بچه بود ، چائی شیرین صبحانه را بیشتر از همه دوست داشت اما در کمد را که باز کرده بود با پاکت خالی شکر مواجه شده بود ، امروز را باید بدون چائی شیرین سر می کرد ، این رضا چقدر شلخته است
لقمهً اول را که دهانش گذاشت در خانه باز شد ، رضا بود ، نفس راحتی کشید و به خوردن صبحانه ادامه داد
بفرما صبحانه
سلام . خوردم
رضا سرحال و قبراق بود ، بدون معطلی رفت به سمت اتاقش و مشغول گذاشتن تعدادی خرت و پرت داخل یک ساک دستی شد
مهران طاقت نیاورد و گفت
مرد حسابی می خوای جائی بری ، لااقل زنگ بزن ! موبایلتو چرا خاموش میکنی ؟
ایران گرفتار ننه ام بودم اینجا هم گرفتار تو ! تو رو جون هر کس دوست داری بی خیال ما یکی باش
ببخشید ، غلط کردم
رضا بدنبال این حرف نامه ای از جیب بغل خود بیرون آورد و بوسه ای بر آن زد و گفت
دیگه تموم شد آقا مهران ! اینم اون اقامت کوفتی که اینقدر واسش سگ دو زدم
مبارکه ... شال و کلاه می کنی ، کجا به سلامتی ؟
یه چند روز می خوام برم هوا خوری ، پوسیدم تو این خراب شده

مهران بلند شد و وسایل صبحانه را جمع کرد و وقتی از آشپز خانه بیرون آمد رضا با ساک دستی خود کنار در ایستاده بود و داشت کفش هایش را تمیز می کرد
اگه مادرت زنگ زد چی بگم؟
بگو به موبایل زنگ بزنه
نکنه یکی از این پیر دخترهای انگلیسی تورت زدن!؟
از کجا معلوم ؟ شاید
باید از اولش می دونستم که تو هم موندنی نیستی
- یه نیگاه به خودت انداختی ؟ موهات همه سفید شده ، این پسره داوود چهار ساله اینجاست ، جواب هم نداره ، بیا ببین چکار کرده ! یه خونه تو" استاک پورت" خریده ، یه پیتزائی هم تو" بری " زده و یه " یاریس " خوشگل مامانی هم زیر پاشه! اونوقت تو اینجا بشین و مث پیر زنها ماتم بگیر
من مثل داوود و امثال اون نمی تونم زندگی کنم
مگه چشونه ؟
اونا از هزار راه پول در میارن ! مگه خودت نگفتی چند بار تو کازینو دیدیش؟
کازینو رفتن هم عرضه می خواد ، هر کسی نمی تونه
در ضمن نامه هامم یه جائی بذار، میام می برمشون . خداحافظ
تا مهران آمد به خودش بیاید و حرفی بزند ، در پشت سر رضا بسته شد
رضا هم از دست او خسته شده بود، مثل هم اتاقی های دیگرش

*
شش سال از پی هم آمده و رفته بود ، بدون اینکه در زندگی او اتفاق خاصی رخ دهد
سرش را به پشتی مبل تکیه داد ، به بیرون پنجره چشم دوخت، نگاهش خیره ماند ، کاش او را از کاری که با هزار بدبختی پیدا کرده بود اخراج نمی کردند ، اگر او هم مانند رضا اقامت خود را می گرفت
می توانست کار مورد علاقه خود را پیدا کند ، از گرفتن حقوق بیکاری متنفر بود ، هر دو هفته باید
می رفت اداره کاریابی و مقابل یک انگلیسی می نشست و برای پیدا نکردن کار بهانه ای می تراشید ، از خودش بدش آمده بود . به ساعت نگاه کرد ، کاری برای امروز نداشت ، حوصله رفتن به شهر را هم نداشت
گوشی تلفن را برداشت و شمارهً تلفن زن را گرفت اما کسی گوشی را بر نداشت، دوباره زنگ زد ، این مرتبه کسی گوشی را برداشت ، دختر دوازده سالهً زن بود، با شنیدن صدای دختر بدون درنگ گوشی را گذاشت و بلافاصله به موبایل زن زنگ زد ، اما موبایل زن خاموش بود

بعد از تحمل روزها و شب های کشنده غربت بالاخره کسی بروی او لبخند زده بود . خوش اخلاق بود و خوش بر و رو . مهران جوان تر از او بود اما زن را می فهمید . دو سه ماهی از این دوستی می گذشت ، قبلاً همدیگر را می شناختند اما هیچگاه چنین احساسی نسبت به هم نداشتند ! چه اتفافی بین آنها افتاده بود ؟
دوباره زنگ زد اما بی نتیجه بود ، با خود فکر کرد ، عاشق شدم ؟
کسی پیدا شده بود که کنارش احساس لذت و شادمانی می کرد و حاضر نبود از دستش بدهد . بدون شک دل بسته بود
یاوه های دیگران چه اهمیتی داشت ، سالها به میل اطرافیان زندگی کرده بود اما حالا می خواست برای خودش زندگی کند

*
بیشتر از سه روز بود که مهران روی تنها کاناپهً خانه دراز کشیده ، چایی خورده و سیگار کشیده بود . نه به زنگ تلفن جواب داده و نه در را به روی کسی باز کرده بود ، پرده ها را کشیده و از همه بریده بود
زن به او دروغ گفته بود، باید از همان روز اول می فهمید که زن به او خیانت می کند
فکر می کرد تنها مردیست که وارد زندگی زن شده است در حالیکه زن ، همزمان با رضا هم دوست بود . رضا هم نامردی کرده بود
از وقتی که رضا از خانه مهران رفته بود مادرش سه مرتبه از ایران زنگ زده بود و او هر مرتبه گفته بود که حال رضا خوب است و نگران نباشد و بعد که اصرار مادرش را دیده بود گفته بود اگر برایتان مقدور است به تلفن همراه رضا زنگ بزنید! خودش هم نمی دانست چرا به فکر این مادر بیچاره است که به خاطر پرداخت اجاره مجبور است لگن بیار پیرمرد مافنگی و مفلوک صاحبخانه باشد
از روزی که برای نخستین مرتبه شنید رضا به خانهً زن رفته و دارد با او زندگی می کند از خودش خجالت کشید، آیا رضا می دانست که زنی که دارد با او زندگی می کند با همان مهران به قول خودش بی عرضه قول و قرار دوستی گذاشته است ؟

چشم هایش می سوخت ، خسته بود ،انتظاری طولانی را در پی یافتن هویت گمشده خود تحمل کرده بود، یک انتظار شش ساله، خیانت زن بهانه بود برای پایان دادن به این انتظار ، باید می خوابید
یک خواب طولانی و هنوز شب نیامده بود که پلک های مهران برای همیشه سنگین و متلاشی روی هم افتاد

دسامبر 2004

حنایی

2006-07-04T13:06:00.000-07:00

دخترک چقدر همهً آنها را دوست داشت ، همهً مرغ و خروسها و مرغابی ها و غازها را ، خاطر گربه هایش را هم خیلی می خواست
صبح که می شد یک راست می رفت سمت باغ ولانهً مرغها و اول همینطور بی صدا می ایستاد و آنها را نگاه می کرد ، آنها هم به محض اینکه او را می دیدند به تکاپو می افتادند ، برگ کاهوئی یا پوست خیاری شاید ، برنج های باقی مانده از شام شب گذشته یا بقایای نان صبحانه ، تلاش برای یافتن خوراکی از این دست

یکی از مرغ ها ازهمه قشنگ تر بود ، مرغی چاق و تپل با بال و پری سفید رنگ ، این مرغ گل سر سبد همه شان بود وهیچ کدام از آنها به گرد پای اونمی رسیدند
دخترک به او می گفت فلفل نمکی
یکی شان هم از همه حسود تر بود ، مرغ حنایی رنگی که چشمان قرمزی داشت با یک نوک تیز و بلند با چهره ای عصبانی ودژم ، این یکی زودترازهمه به سوی ظرف غذائی که هرصبح و ظهرعوض می شد می دوید وهنگامی که مرغ و اردک های دیگر به شوق خوردن عزم جزم کرده و به سمت ظرف دانه می دویدند به آنها حمله می کرد و به سر و روی آنها نوک
می زد ، با همان نوک تیز و چشمان قرمز . وقتی کاملاً از خوردن سیر می شد مرغها ی دیگر مجالی پیدا می کردند تا از مجموع خوراکی های داخل ظرف ، لقمه ای ِگلی و مرطوب و خیس و ماسیده نصیبشان شود
شاید هم پرخوری حنایی باعث شده بود تا بیشترازمرغهای دیگرتخم بگذارد، خوب می خورد و اشتهای زیادی به خوردن داشت، البته یک علت دیگر هم داشت و آن هم این بود که خروس خوش پر و با ل لانه علاقهً زیادی به حنایی نشان می داد . تخم های حنایی درست مانند خودش بود ، درشت و قرمز و در میان تخم های دیگرکاملاً مشخص بود

روزی که جوجه های حنایی یکی پس ازدیگری سر از تخم بیرون می آوردند ، دخترک محو تماشای آنها بود و می دید که چگونه پوستهً تخم ترک برمی دارد و می شکافد و جوجه ها بیرون می آیند ، ساعتی نگذشته بود که دید دور و بر حنایی پر از جوجه های خوشگل و رنگارنگی شد که مدام جیک جیک می کردند وهر کدام از آنها از یک سو به زیر حنایی می رفتند و از سوی دیگر بیرون می آمدند ، دخترک سراپا شده بود محو تماشا و ذوق و شوق
حالا دیگر حنائی مرغ پیروزی بود که کسی نمی توانست به قلمرو فرمانروائی او دست درازی کند ، چند روزبعد هفت جوجهً کوچک و زیبا بدنبال او راه افتادند و او مادرانه همهً آنها را دوست داشت و نوازش می کرد
فلفل نمکی هنوز نتوانسته بود مانند حنائی مادر شود ، او فقط می توانست خودش را برای تنها خروس لانه لوس کند ، فلفل نمکی همین یک کار را یاد گرفته بود
روزها می گذشت و جوجه ها بزرگ و بزرگ تر می شدند ، رنگارنگ و جذاب . رنگ دو تا از آنها زرد و سفید بود سه تای دیگر سیاه رنگ بودند، سیاه و توپی وشیرین و رنگ دوتای باقیمانده مانند مادرشان حنایی رنگ بود اما یکی ازجوجه حنایی ها زیباتر از دیگری بود ، روی پرهایش دو خال سیاه داشت و گوشهً چشمان قهوه ا ی رنگش با یک خط سیاه کشیده می شد تا بنا گوشش
دخترک به سرش که دست می کشید دستش را انگار در غباری از مخمل می نشاند ، پرهای
نو رستهً جوجهً کوچک هنوز به طور کامل باز نمی شد ، یک دم کوچک به اندازهً ناخن انگشت کوچک دخترک از پشتش بیرون زده بود ، به رنگ طلا ، پاهای او کوچک بود و ترد وظریف ،
دخترک
یکی از روزها رفته بود از داخل حیاط یک چوب بلند بیاورد که مادرش تکیه داده بود به دیوار ، یک چوب بلند برای جدا کردن حلزون های چسبیده به درخت های تهً باغ ، کارش شده بود همین ، بی جهت می افتاد به جان حلزون های روی تنهً درختان و کرم های زیر خاکها و مورچه ها و مرغ و خروس ها . جوجه ها هم از این موهبت بی نصیب نمی ماندند ، بخصوص جوجه اردک های زرد و سیاه مخملی با این تفاوت که جوجه اردک ها را خیلی دوست داشت و تا هر روز یکی از آنها را در دست نمی گرفت و بغل نمی کرد و نمی بوسید آرام نمی گرفت
گاهی اوقات ساعت ها به دنبال یکی از مرغابی ها یا جوجه هایش می افتاد ، بیچاره ها بعد از گرفتارشدن از فرط دویدن و ترس همراهشان در آغوش دخترک نفس نفس می زدند و در آرزوی رهائی و به قصد فرار دست و پا تکان می دادند

و اما جوجه های حنائی با داشتن جثه ای ریز می توانستند از زیر توری لانه بیرون بیایند ، همیشه می آمدند، آن روز هم آمدند ، زرد و سیاه و سفید و حنائی
دخترک با یک چوب بلند برگشت ، می خواست حلزونی را که صدفش سیاه رنگ و درشت تر از بقیه بود و در بالاترین نقطهً تنهً درخت سپیدار، چسبیده بود را جدا کند
از آخرین پلهً حیاط که به داخل باغ رفت خیلی سریع به سمت کوره راه باغ پیچید ، کوره راه از شیر آب حیاط شروع می شد و از کنار درخت های پرتقال و پس از آن یک درخت سیب ترش و بعد از آن باز یک درخت آلوچهً بلند و تنومند که نیمی از تنهً آن داخل لانهً مرغها بود
می گذشت . دخترک می بایست از کنار لانهً آنها می گذشت تا قدم به پیچ دیگر باغ بگذارد
یک دمپائی به پا داشت که بسیار بزرگ تر از پای کوچک خودش بود ، تمام حواسش پی حلزون سیاه چسبیده به تنهً درخت سپیدار بود ، می خواست با صدف حلزون ها برای خودش یک گردنبند درست کند
همینطور که چوب به دست و بی مهابا می دوید تا مبادا حلزون سیاه از دستش فرار کند ، جوجه های کوچک را دید که دوباره از زیر توری لانه شان بیرون آمده و سرگرم گشت و گذار در باغ بودند ، می دوید و نمی دانست که اگر یک قدم و تنها یک قدم دیگر بردارد جوجهً حنایی رنگی را که به چشم او زیباتر از بقبه بود را زیر پا له می کند ، او را می کشد ، نفس او را
می بُرد ، نفس او را می َبَرد
جوجهً حنائی را به جاودانگی می رساند
همین بود که احساس کرد زیر پای راستش روی کفی دمپائی که بزرگ تر از پایش بود نرم شد ، نرم نرم
نمی توانست باور کند ، پایش را که برداشت دید جوجهً حنائی رنگ ، همانی که بیشتر از همه دوستش داشت ِله شده بود ، جوجه تپلی با یک دُم طلائی کوچک و با چشمانی کشیده و سیاه خرد شده بود ، پهن شده بود ، با دقت که نگاه کرد دید تکان نمی خورد . دریغ از کوچکترین حرکتی
مات و مبهوت چوب را از دست خود انداخت و همانجا روی زمین نشست و جوجه را از روی زمین برداشت ، بدن خاکی او را پاک کرد و او را میان دستهایش به آرامی فشرد ، بدنش گرم بود ، نرم هم بود . شل و وارفته ، گردن کوتاه و کوچکش به این طرف و آن طرف سُر می خورد. چشمهایش بسته بود ، روی پلک بستهً او را پوششی کُرک مانند و زیتونی رنگ پوشانده بود
جوجهً کوچک حنائی مرده بود
بغض گلویش را فشرد ، رفته رفته اشک در چشمانش حلقه بست ، گریه اش گرفت ، چطور توانسته بود نفس جوجهً کوچک و بی گناهی را بگیرد ، آن هم حنایی را
جوجهً مرده را به صورت خود چسباند ، چقدر کرک نرم بدن او را دوست داشت ، چقدر قبل از این او را بوسیده بود
دوباره او را بوسید ، او را بوئید ، بلند شد ، قدم هایش سست و بی رمق بود ، رفت کنار سپیدار . چاله ای کوچک کَند، زیر درخت سپیدار . حنائی را گذاشت داخل چاله ، او را به پهلو خواباند. بعد روی او خاک ریخت و چاله را پر کرد از خاک
مات و مبهوت بود ، به زمین نگاه می کرد ، به خاک ، همانجا روی خاک پهن شده بود ، ناگهان
قد قد فلفل نمکی او را بخود آورد ، به داخل لانه نگاه کرد ، فلفل نمکی را ندید فلفل نمکی داشت تخم می گذاشت
مادر حنائی داشت حمام آفتاب می گرفت ، خودش را روی خاک های خشک و آفتاب خورده
می مالید و پاهایش را مرتب تکان می داد و با آن خاک ها را می کَند و خودش را کج و کوله
می کرد و سر خوشانه با ل با ل می زد ، برای خودش یک چاله درست کرده بود و جوجه ها ی دیگرش را دور خود جمع کرده بود
حمام آفتاب گرفته بودند مرغ حنایی رنگ و جوجه هایش

اردک ها هم داشتند داخل ظرف آبی که با گرم شدن هوا دیگر بو گرفته بود و به رنگ قهوه ای در آمده بود شنا می کردند و تنها خروس لانه هم دور و بر یکی از مرغهای سیاه رنگ لانه پرسه
می زد و غرغر می کرد ، مرغ سیاه سیاه بود مثل شب
دخترک فکر می کرد چرا مرغ حنائی نفهمید که جوجهً حنایی رنگ کوچکش نیست ! یادش آمد که مدتی پیش نیز یکی از بچه اردک ها دوراز چشم اردک مادرشکار گربه ای بیگانه شده بود اما اردک مادر هیچ واکنشی نشان نداده بود
داشت با خودش فکر می کرد که صدای مادرش را شنید . ناهار حاضر بود . بلند شد ، گرسنه اش شده بود ، شلوار خاکی اش را تکاند ، پاهایش خواب رفته بود
تصمیم داشت به مادرش نگوید که چه اتفاقی افتاده و او یکی از جوجه ها را زیر پا له کرده است . لنگ لنگان به سمت حیاط رفت ، دستهایش بوی کرک جوجه می داد ، بوی خاک ، بوی کرم های خاکی . دستش از شیرهً تنهً درختان لزج شده بود
دستش را برد زیر آب حوض حیاط و بیرون آورد ، ماهی قرمز کوچکی از ترس شیرجه ای زد و رفت ته حوض و پنهان شد ، کمی پودر روی دستش ریخت و آنها را زیر آب شیر شست . حالا دیگر دست هایش خوشبو شده بودند
دیگر بوی کرک جوجه نمی دادند و لزج نبودند
ناگهان یادش افتاد که چوب را از باغ نیاورده است ، فراموش کرده بود ، همان چوبی که می خواست با آن حلزون سیاه را از تنهً درخت جدا کند و با صدف آن برای خود گردنبند درست کند
دوباره صدای مادرش را شنید ،از رفتن به باغ پشیمان شد وهمانطور که داشت به سمت پله های ورودی عمارت قدم بر می داشت به فکر رنگ صدف حلزون میانی گردنبند خود بود

نمی دانست حلزون میانی را سفید انتخاب کند یا سیاه

2006-06-27T18:20:00.000-07:00

در غربت نمی توان به راحتی داغ عزیزان را تحمل کرد، سخت است ، مسعود امروز خبر فوت پدرش را از خواهر بزرگش شنید به همین سادگی
پدرمون مرد

پیرمردی با تاکسی خود با پدرمسعود تصادف کرده بود و او هم جابجا فوت شده بود
دوازده روز از درگذشت پدرش می گذشت و خانواده مقتول به منظور طلب دیه از قاتل به شناسنامهً مسعود نیاز داشتند و او ناخواسته و بنا به اصرار آنها مجبور شده بود شناسنامه اش را بفرستد
کاش مسعود بتواند همانطور که غم جدائی و رنج شکست عشق عایشه را تحمل کرد طاقت این داغ راهم بیاورد
*

روزهای زیادی آمده و رفته بود و خبری از عایشه نشده بود ، کاش به او گفته بود چرا او را ترک کرده بود ، او که باهزاران امیدواری و آرزو نوید محبت و یک عشق دائمی را به قلب خود داده بود اکنون غربت زده از هر دورانی در زندگی خود تنها به یک نقطه خیره شده و سیگار می کشید
عایشه را تنها دو بار دیدم ، یکبار در خانه تنهائی مسعود و دیگر بار روزی که قصد عزیمت به جنوب را داشت و قبل از آن به خانه ما آمده بود با جعبه ای شکلات و یک دسته گل لیلیان زرد و نارنجی ، اگر عایشه در کنار مسعود می ماند شاید خیلی چیزها تغییر می کرد اما او نماند و زندگی مسعود مسیر دیگری را آغاز کرد
مسعود تنها توانست دوره ای کوتاه از زندگی عایشه را پر کند اما عایشه این دختر مو طلائی موناکوئی تمام زندگی مسعود را پر کرد

ضیاء گل

2006-06-21T00:14:00.000-07:00

شبی سرد و زمستانی بود ، بیش از چند ماه نبود که به انگلیس آمده بودم ، محیط برایم ناآشنا بود و به زبان انگلیسی مسلط نبودم ! می رفتم اتاق عمل اما انگار داشتم می رفتم مرده شور خانه
پزشک گفته بود
باید فوراً جراحی بشی
جراحی سختی در پیش داشتم ، وحشت از مرگ باعث شده بود تا به عزیزی که همراهم بود سفارش کنم مرا در همان شهر و بالای تپهً بیمارستان دفن کند
اتاق عمل در یک مه فرو رفته بود ، می لرزیدم ، طوفان آمده بود ، گویا در برهوت ایستاده بودم ، آدمها غریبه بودند ! آنها در صدد نجات من از مرگ بودند اما من آنها را نداشتم
آرام آرام با نفس های عمیقم هم نوا می شدم ، نور سفید بالای سرم در عمق نگاهم گم می شد ، با خود نجوا
می کردم دیگر بر نمی گردم
*

اما سفر ابدی تنها یک تصور خام بود ، بهوش آمدم و به بخش منتقل شدم
محیط بخش هم مانند اتاق عمل برایم نا ماًنوس بود، زن انگلیسی بیمار روبروی تختم چشم از من
بر نمی داشت ، نا خودآگاه بیاد ضیاء گل افتاده بودم ! وقایع تکرار شده بود و تنها جای من و آن دختر زیبای افغانی عوض شده بود

ضیاء گل مبتلا به سرطان خون و چند سال قبل هم تختی مادرم در یکی از بیمارستان های ایران بود. یاد غربت او در ایران ، یاد غربت خودم در انگلیس ، یاد لبخند بی روح مادر ضیاء گل و نگاه وحشت زده دختر از زیرپتو ، هنگامی که خودش را پنهان می کرد ، گاه و بیگاه به قلبم چنگ
می انداخت ! از مادرم می پرسیدم چرا دخترک خود را پنهان می کند و مادرم دلسوزانه می گفت طفلک خجالتی و مظلومه
و حالا خودم در انگلیس تفاوتی با آنها نداشتم ، من هم مانند ضیاء گل ، می ترسیدم وخاموش
می ماندم . اگر مادر ضیاء گل اینجا بود به طور حتم او هم تصور می کرد من خجالتی ام
*

بیاد یکی ازبیماران افتادم که گاهگاه برای احوالپرسی به اتاق مادرم می آمد و زیر چشمی به ضیاء گل ومادرش نگاه می کرد و می گفت
باید همهً این افغانی ها رو بیرون کرد . خراب کردن ایران رو ، مث مور و ملخ ریختند اینجا و مفت و مجانی دارن از امکانات ما استفاده می کنند ؟ همه جور کاری هم می کنند ، از قاچاق گرفته تا دزدی و هزار درد بی درمون ، تو خونه زندگی شونم که بری می بینی بهتر از ما دارن زندگی می کنند

او و همسرش دو سال قبل از این بسیار تلاش کرده بود تا ویزای امریکا بگیرند اما موفق نشده و بعد از تحمل هزینه و تلاش بسیار نا امیدانه از ترکیه به ایران بازگشته بودند ، همسرش بازاری بود اما ورشکست شده و سپس کوچ کرده ودر شهری دور افتاده از تهران زندگی می کردند و هر ماه به خاطر درمان سرطان خودش مجبور بودند به تهران بیایند
*

توان هم صدائی با زن را نداشتم ، مهر چشمان قهوه ای دختر افغانی به دلم نشسته بود و از طرفی چهره غمگین مادرش وقتی دست های زمخت خود را زیر چانه می زد و به دختر بیمارش که گاهی از درد به خودش می پیچید ، می نگریست و عمیقاً به فکر فرومی رفت قلبم را می فشرد
پس از آن پی بردم چرا ضیاء گل خود را پنهان می کند و دزدانه به اطراف چشم می دوزد ، مادرم اشتباه می کرد ، او نه مظلوم بود و نه خجالتی ، چون دیده بودم که چگونه از موضع قدرت با مادر و برادر هایش صحبت می کرد
ضیاء گل خود را از نگاه دیگران مخفی می کرد چون دریافته بود دوستش ندارند

2006-06-01T16:19:00.000-07:00

خیابان آرام بود

جنبنده ای دیده نمی شد
جز پرنده ها
هوا شرجی بود

باران دیگر نمی بارید
به خانه نزدیک می شدم
ناگهان
صدای پایی از پشت سر شنیدم
ترسیدم
برنگشتم
پس از لحظاتی
صدای خفه و مستاًصل زنی از پشت سر مرا ازادامه راه باز داشت
ایستادم
هنوز سکوت حاکم بود
اما
دیگر نمی ترسیدم
گویا کسی ترس مرا
به محبت
از من ربوده بود
بر گشتم
زنی ندیدم

هیچکس را
راه نجاتی شاید
نه
دیگر دیر شده بود

یاقوت کودکی

2006-05-27T13:16:00.000-07:00

"یاقوت "
خردسال بود و پایش می لنگید

طعم تلخ تحقیر هم سن و سالها را به سردی چشیده بود و هر گاه با چشمان گریان خود به دامن مادر پناه
می آورد مادر می گفت

تقصیر خودته ، حرف گوش نمی دی ! بهت نگفته بودم نرو ؟
رفته رفته از کوچه گریخت و سایه سار درختان پرتقال ، لیمو ، هلو و سیب شد ماًوا و پناهش
بی سر و صدا با خودش حرف می زد و عروسک بازی می کرد ، بتدریج دل مشغولی ها شدند گربه ها ، مرغ ها ، جوجه ها و اردک های بزرگ و کوچک خانه

***
مادر: به گل ها دست نزن ، خراب می شن
مادر: توپ بازی نکن ، سبزی ها رو تازه کاشتم از بین میرن
پدر: این مزخرفات چیه می کشی ؟ مگه تو درس نداری؟
مادر: تو باغ نرو ، زمین تازه شخم خورده
پدر: درست بشین
مادر: اینقدر سر به سر جوجه ها نذار ، سر و صداشون نمی ذاره یه چرت بزنیم
پدر: بسه ، اینقدر با گربه ها بازی نکن
مادر: جیغ نزن ، تو دختری
برادر: پاشو برو بخواب این فیلم ها برای تو خوب نیست
مادر: با پسرهای کوچه حرف نزن ، بده
خواهر: از اتاقم برو بیرون درس دارم
مادر: دست به وسایل برادرت نزن ناراحت می شه
پدر: حق نداری جلوی کسی گریه کنی
مادر: بلند نخند ، همسایه ها چی می گن؟
پدر: دوچرخه سواری ؟ دختر رو چه به دوچرخه سواری

***
دیگر گریه کردن زیر تبریزی ها هم ساده شد ، درست مثل یک عادت
زیر زمین خانه پر از گربه بود و باغچه پر از بنفشه ، سوسن ، کوکب و مینا و کوچه پر از بچه
اما دست های کودکی " یاقوت " ؟

***

سرنوشت خویش را باور کن

2006-05-22T15:17:00.000-07:00

سرنوشت خویش را باور کن
که باری ، همان توان نهفته ی تست
و نرم می شکفد
و زندگی را از آن دست می آراید
که تو می خواسته ای

عقاب فاتح قله های زندگی باش
و مسافر صبور دشت های بی کران آن
و هم بدین سان است که واژه های " کار " و " زندگی
معنای اصیل خویش را باز می یابند
و گلبوته های تلاش تو به گل می نشیند

به دره های عمیق احساس خویش سفر کن
که در آنجا کسی را جز" خویشتن " خود
باز نمی یابی
و لحظه ها را غنیمت شمار
و آنان را بنیاد دنیایی کن
هر یک به فراخور خویش

و هرگز نومید وار از فراز صخره های سخت زندگی
آینده را نظاره مکن
با ایمان به توان خویش از آن میانه راهی بگشا
به دنیای زیبای فرداها

و بدان که در امتداد هر راه که بر می گزینی
همواره دشواری در کمین است
که زندگی اگر نام آسانی داشت
دیگر بر زمین ، تلاش معنای خویش را
از کف می داد
و در آسمان، رنگین کمان

* Sherrie Householder
ترجمه: دکتر مهدی مقصودی

2006-05-16T12:27:00.000-07:00

گاهی اوقات به عطیه ، نازنین دختر شمالی همیشه منتظر پشت تالارهای نمایش تئاتر شهر فکر می کنم ، دختری که سراپا احساس بود و پاک و عاشق تئاتر و تنهائی با خونش در آمیخته بود

پدرش مخالف درس خواندنش بود اما موافق ازدواج ، پنهان از چشم او دفترچهً کنکور گرفته و ثبت نام وامتحان داده بود و در یکی از دانشگاههای تهران قبول شده بود ، چقدر التماسش کرده بود و به پایش افتاده بود تا اجازه دهد به تهران بیاید و بالاخره با وساطت عمه ً پیرش پدر راضی شده و آمده بود ؛
***

دوری از زادگاه تغییری در لهجهً غلیظ شمالی اش نداده بود ، چهره اش معصوم و صمیمی بود ، نمی دانم آن روز پای پلهً سنگی سالن چهارسو چه اتفاقی افتاد که اشک در خانهً چشمان سبزرنگش ، نقش غم نشاند ولب به شکوه گشود

فروغ نمی دونی وقتی پدرم کتکم می زنه چه حالی بهم دست می ده ، باور نمی کنی ، بعدش می رم سمتش و صورتشو
می بوسم و بهش می گم بابا جون من که می دونم حالت خوب نیست واسه همین هم از دستت ناراحت نمی شم
خواستم از مادرش بگوید؛
مادرم ؟

سه سالم بود که از پدرم جدا شد و رفت ، بعد از اینکه رفت دیگه سراغی از من نگرفت ، هیچ احساسی نسبت بهش ندارم ، نمی دونم کجاست ، بود و نبودش برام فرقی نداره ، چشم باز کردم ، پدری رو دیدم که بیمار روانی بود و تا یک شب کتکم نمی زد خوابش

نمی برد و یه عمه که هر وقت از دست بابام کتک می خوردم می دویدم و می افتادم تو بغلش و اینقدر گریه می کردم تا خوابم می برد؛
***

در این بین اشتیاق فراوان عطیه به زندگی و هم کلاسی هایش بیش از هر چیزی سر درگمم می کرد ، چقدر همه را دوست داشت ، عاشق هنر بود و سرزنده و شاد و زندگی دانشجوئی را چون شهدی گوارا با لذت می نوشید

آن سالها از هجوم این همه لطافت روح و موهبت باطنی در بیکرانگی وجودش غبطه می خوردم چگونه این همه را در قلبش گنجانده بود ، به تجربه دریافته بودم تحمل دشواری و خشونت در انسان ها حاصلی جز بدبینی نسبت به همنوعان و دلمردگی نداشت اما عطیه در دنیای دیگری می زیست ، دنیائی که من از آن بی خبر بودم؛
***

شاید تاکنون دیگر به زادگاهش برگشته و غروب شیطان کوه ناظر تصویر چهرهً زنی غصه دار و یا مادری خوشبخت است شاید بار دیگر گیاهان تالاب امیر کلایه هر روز هم سفر آرزوهای اویند

یا

خانه های بومی لته پوش تخته سردیلمان پناهگاه رنج نامه ها یش

دیگر کسی نمانده تا از او سراغی از عطیه بگیرم جز احساسم

06/05/16

سخنی با خوانندگان

2006-05-09T14:10:00.000-07:00

انسان ها در تقابل با محیط تابع شرایط اند و انگیزه و خواسته هایشان با شرایط زیستی اطراف تغییر می کند و اما شیوه زندگی در خارج از کشور تفاوت بسیار با زندگی در داخل دارد ، تا زمانی که در اینجا زندگی نکرده بودم متوجهً این همه تفاوت نبودم و حالا هر چه زمان می گذرد در می یابم که تفاوت از زمین است تا آسمان
اگر در بسیار ی از متن هایم از تاثیر پذیری ناموزون روح قهرمان هایم در تقابل با اجتماع آینه ای شدم
د رمقابل شما تنها واکنش متقابلی بوده که بر خود من گذاشته اند ، من تنها برشی کوتاه از طول عمر آنها را به قلم کشیده ام ، بدرستی واقفم که موفقیت تنها به تحصیلات عالی و کسب مدرک و کار پر درآمد و شهرت نیست ، در این وادی انسان های گمنامی هستند که بدون انتخاب این گزینه ها سرشار از زندگی اند
مهاجرهائی دیده ام که در کسب درجات مادی و معنوی به اندکی راضی اند و آنها که هر چه می اندوزند

کم می آورند در حالی که محیط یکی است و تنها ناهمگونی حاضر نوع شخصیت آنهاست و این است که بنیاد آنها را متغیر ویا واضح تر بگویم زندگی در خارج از کشور باعث می گردد تا از هم متمایز گردند
و اما اگر نا زیبائی هائی در رفتارشان به چشم می خورد و قالب متن هایم علارغم پرداخت به آدم ها ی واقعی و تراژدی زندگی آنها گاهی به سمت طنز سوق می یابد عمدی نیست و ناخودآگاهانه است

تسلیم

2006-05-04T14:20:00.000-07:00

اگر مانند دیگرانی که از آن سوی دریای مانش به این سو آمده بودند اقامت خود را گرفته بود زندگی اش تغییر می کرد . آخرین ماه بهار بود و شاخه ً لخت درختان پر شده بودند از برگهای سبز و زرد نو رسته ، بهار انگلیس او را بیاد شهر عشق می انداخت با بوی بهار نارنج هایش و شکوفهای صورتی و سپید درختان میوهً کوچه باغهایش، شهری که سالها قبل آن را ترک کرده و آمده بود تا سرنوشت جدیدی تجربه کند

***
چقدر روزها و شبها آمده و اوهام و خیالات او را به تاراج برده بودند ، دریغ از دوست دختری ، محبوبی شاید . یک مرتبه دلبستهً دختری انگلیسی شده و بعد از مدتی از او در خواست ازدواج کرده بود ، ابتدا دختر به او خندیده بود و به شوخی برگذار کرده و بعد که سماجت بی دلیل او را دیده بود عصبانی شده و او را از خود رانده بود

***
در ذهن خسته اش تنها مادری فرتوت نشسته بود و دو خواهر و یک پدر بازنشسته
چقدر مادر به پایش نشسته بود و اشک ریخته بود تا کنار آنها بماند
دیگر نمی توانست برگردد، بر می گشت و چه می گفت ؟ می گفت تمام این مدت زبان انگلیسی خوانده تا کار بهتری پیدا کند اما پیدا نکرده و حتی نمی تواند آنطور که باید احساساتش را به زبان بیگانه بیان کند؟
چقدر برای یادگیری زبان تلاش کرده بود و روزها و شبها با خودش حرف زده بود و لغت جستجو کرده بود
دریغ و درد ، در این مدت چقدر کارهای جور و واجور به چنگ آورده و از دست داده بود
مهندس شیمی بود ، مدرک خود را از یکی از دانشگاههای معتبر ایران گرفته بود اما نتوانسته بود کار دلخواهش را در کشور بیگانه پیدا کند
مدتی از سر بی پولی در یک پیتزا فروشی مشغول به کار شده بود ، یاد گرفته بود چطور خمیر درست کند و کف سینی های پیتزا را چرب کند ، خمیر وزن کند و پهن کند ، به او گفته بودند این مرحله مهم ترین مراحل پخت یک پیتزا است و شل یا سفت شدن پیتزا به همین مرحله مربوط است اما آنجا هم نتوانسته بود دوام بیاورد

***
از وقتی به این خانه آمده بود روحیه اش بهتر شده بود اما این زن مسن انگلیسی هم زیاد حال او را خوب نمی کرد، فکری از درون او را می آزرد که نمی توانست با کسی در آن مورد صحبت کند
از جای خود برخاست و به آینه کوچک روی میز نگاهی انداخت، ، موهای سفید کنار شقیقه دوباره پیدایشان شده بود، باید موهایش را رنگ می کرد
داشت سر و صورتی به خود می داد که در اتاق نیمه باز شد و گربهً یک چشم زن صاحبخانه سلانه سلانه قدم به داخل اتاق گذاشت، از گربه خوشش نمی آمد ، او را بدون حرف طوری که زن نشنود از اتاقش بیرون راند ، در همین حین صدای زن او را بخود آورد، از اتاقش بیرون آمد و از روی پله ها زن را آمادهً بیرون رفتن دید ، یادش رفته بود ، شنبه بود ، قرار بود با هم بروند بیرون
با عجله به اتاقش برگشت ، لباس پوشید و رفت پائین ، زن اسباب گردش را آماده کرده بود، یاد مادرش افتاد، روزهای سیزده بدر و بخچه و پتو و ظرف آب وهندوانه تگری و توپ فوتبالش
زن به او گفت نامه دارد و چون فکر می کرده خواب است خودش نامه را از پستچی گرفته است، تشکر
کرده و نامه را از زن گرفته و با عجله نگاهی به آن انداخت ، نامه از وزارت خارجه بود، دیدن این نوع نامه ها دلش را هٌری می ریختند پائین
روی نزدیکترین کاناپه نشست و پاکت را گشود و سرگرم خواندن شد، گربه آمد و خودش را به او مالید و کنارش روی کاناپه نشست
ممنوعیت کار! اجازهً کارش را گرفته بودند، حالا دیگر کم مانده بود بیایند در خانه و گوشش را بگیرند و بفرستند فرودگاه و از آنجا هم مستقیم به ایران

***
نمی خواست برگردد، هوای مرطوب و بارانی انگلیس را دوست داشت و آرامش اسرار گونه اش را
می خواست روزهای میانسالی خود را مخفیانه درتعمیرگاهی سیاه و قدیمی سپری کند و مدرک مهندسی شیمی خود را در صندوقخانهً مغز خود دفن کرده و روزهای شنبه و یکشنبه با زن مسن صاحبخانه به گردش رفته و هر شب با صدای بلبلان و خرخر گربه یک چشم بی آزار به خواب برود

29/05/05

2006-05-02T16:37:00.000-07:00

بدون شرح

2006-04-28T12:40:00.000-07:00

Do you sometimes forget to pray?
Sending unconditional love to the universe,
A thought of love or gratitude is a prayer.

* * *

Everyone hears what you say.
Friends listen to what you say.
Best friends listen to what you don’t say.
A real friend is one who walks in when the rest of the world walks out.

2006-04-25T12:58:00.000-07:00

شرایط را برای تو می آفرینند بی آنکه بخواهی و بتوانی آن را تغییر دهی ، شاید سالها بدوی اما همانطور اسیر و در مانده و گرفتارانتخاب از پیش تعیین شدهً دوران کودکی ات هستی

اول مهر سال پنجاه ، دخترک یازده ساله بود ، با شور و شعف کیف و کتاب مدرسه را که از شب قبل آماده کرده بود

برانداز می کرد و منتظر دوستش بود که زنگ خانه را بزند تا با هم به مدرسه بروند ؛ مقابل آینه ایستاد و چتری مشگی و براق خود را مرتب می کرد که صدای مادرش او را پای سفره صبحانه کشاند ، به محض این که نشست زنگ در بصدا در آمد ، لقمه ای برداشته و بلند شد ، داشت بند کفش های قرمز نو خود را می بست که ناگهان صدای پدرش را شنید
دختر روسری بذار سرت

خشکش زد ، همان لحظه احساس کرد آزادی اش تمام شده ، دیگر نمی توانست با شلوارک و آستین کوتاه به کوچه برود و با دوستانش دوچرخه سواری کند
همان روز بزرگ شده بود
دیگر کلمه ای بین آنها رد و بدل نشد ،از پدرش می ترسید ، بغض کرده بود ، به داخل اتاق رفت و روسری سبز براقی که روز گذشته مادرش به همراه همان کفش های قرمز خریده بود را برداشته و سرش گذاشت و دوباره مقابل آینه ایستاد ، دلش نیامد چتری سیاه و مرتبش را زیر روسری پنهان کند
دوستش که او را دید خنده ای کرد و گفت
چرا روسری گذاشتی ؟
بابام گفت
شدی مث امل ها
دخترک چیزی نگفت ، نگاهی کوتاه به موهای کوتاه ، طلائی و موج دار دوستش کرد و بغض خود را فرو داد

بعد از آن روز علاوه بر اینکه با روسری به مدرسه می رفت ، برای خرید یا رفتن به خانهً فامیل و دوست و آشنا چادر می گذاشت ، چادرش زمینهً آبی نفتی داشت با گلهای شبدر ریز سفید و گلی . خودش رنگ آن را انتخاب کرده بود

2006-04-21T17:19:00.000-07:00

هستی دایره ا ئیست؛
در زندگی لحظه ائیست که تو می توانی
شادی را در آن باز یابی و رنج زمانه را به فراموشی بسپاری
لحظه ای که به همنوع خود لبخند می زنی
بنگر که چگونه در آن لحظه مقدس، سپیدار بلند تو را بنام می خواند
و
چشمان آسمان به تو می نگرد؛
نیز
بدان هر گاه بی تفاوت و بدون تعمق از کنار هر واقعه گذشتی قادرنخواهی بود به معنای حقیقی زندگی دست بیابی

و
هیچگاه به عمق و نهان این دایره پی نخواهی برد

رئیس من

2006-04-18T20:35:00.000-07:00

به عقیدهً رئیسم که خودش را مردی موقر و آداب دان می دانست و بسیار اتو کشیده و اودکلن زده و مرتب بود ، همهً کارمندان اداره جز تعدادی معدود ، آدم های بی سواد و پخمه و تو سری خوری بیش نبودند ، همان عده که حسابی لیلی به لالایش می گذاشتند تا آب در دل آقا تکان نخورد و باد به غبغبش بیفتد ، در این میان یک عده بخت برگشته هم بودند که هر چه تلاش می کردند جائی در قلب آقای رئیس پیدا کنند موفق نمی شدند ، گوی سبقت را تنها کسانی می ربودند که در حاشیه بودند و گاهگاه سری به اتاق آقای رئیس می زدند و خبرها را از خودش می گرفتند ، این عده از همان سیاست خاص آقای رئیس سود برده و در هیچ امری با او مخالفت نمی کردند و وقتی از اتاقش می آمدند بیرون ، هشت جفت چشم از منشی گرفته تا بایگان و آبدارچی روی صورتشان خیره

می ماندند اما هر چه نگاه می کردند چیزی دستگیرشان نمی شد چون این عده هیچوقت دم به تله نمی دادند و اگر هم خطائی ازشان سر می زد به هیچ وجه به روی مبارک نمی آوردند ، شتر دیدی ندیدی

آقای رئیس هر روز سر ساعت معین به اداره می آمد و داخل دفترش می نشست تا یکی از کارمندانش به بهانه ای به ملاقاتش برود ، گاهی اوقات برای دیدار او آدم مجبور می شد دقایق زیادی پشت در کشیک دهد و یا به منشی ایشان که فکر می کرد از دماغ فیل افتاده بارها بگوید که ما اینجا حق آب و گل داریم اجازه بده که ما اول بریم تو و او هم ابروئی بالا انداخته و می گفت که هر چه آقای رئیس بگن من همون کاررو می کنم
دخترک از راه نرسیده ، شده بود همه کارهً اداره و دفتر ، آن وقت یکی مثل بندهً حقیر که عمری یعنی قریب به نوزده سال و هشت ماه و بیست و سه روز در آن خراب شده که اسمش اداره بود کار کرده بودم باید از یک دختر بیست ساله امر و نهی می شنیدم ، او مثل دختر خودم بود ، هنگامهً من قد و قوارهً او را داشت اما هیچوقت رو در روی من نمی ایستاد

خلاصه اینکه دردسر من زیاد شده بود گاهی اوقات برای گرفتن یک امضاء ناقابل ساعتی باید پشت در اتاق رئیس قدم رو می رفتم ، وقتی هم که محبت خانم منشی گل می کرد و می خواست برگه های مرا نزد آقای رئیس ببرد دیگر حاضر نبودم کوتاه بیایم و خودم می خواستم از دست مبارکشان امضاء بگیرم
با این اوصاف تجربه ثابت کرده بود که آخرین فرد ملاقات کننده خواهم بود آن هم نه داخل اتاقشان بلکه در راهرو یا کنار در دستشوئی و یا اگر د یرتر می جنبیدم در میان راه پله های خروجی به پارکینگ
*
تمام برنج را سوزانده است ، این دفعه هنگامه را می گویم ، ترم اول دانشگاه را تمام کرده است ، لیسانسیه می شود ، چه چیزی از این بهتر ؟
دختر خوبی است ، همه تعریفش را می کنند ، عاقل و متین، مانند خودم ، اما امشب که به او گفتم بی دقتی کرده و ته دیگ به خورد ما داده است ، قهر کرد و رفت تو اتاقش ، حالا خر بیار و باقالی بار کن ، زود اسپند دود کردم و دور سرش گرداندم ، چشمم که به دماغ هنگامه افتاد از خودم خجالت کشیدم، نمی دانم چرا یک مرتبه بیاد خانم منشی افتادم ، یاد دماغ کوچولو و صورتی رنگش ، ، مادر خانم منشی باید خیلی خوشگل باشد ، به خودم دلداری دادم و گفتم در عوض هنگامهً تو یک خانم به تمام معناست ، ، با هر مردی عروسی کند خوشبختش می کند
داشتم ظرفها را می شستم که نمی دانم چرا بیاد آقای رئیس و مناسبات گوناگون او با کارمند جماعت افتادم ، داشتم به چشمهای مهمانان دیروزش فکر می کردم و چهرهً عنابی رنگ آن یکی و سبیل چرخ خوردهً دیگری ، با هزار و یک چاپلوسی ، کلی کارشان جلو می افتد بدون اینکه مثل من کلی پشت در معطل بمانند و گردن کج کنند که آقای رئیس نگاهی هر چند کوچک به آنها بیندازد ، خوب من از اول هم اهل چاپلوسی نبودم ، فقط بعضی اوقات این خانم منشی که اعصابم را خورد می کند ، چغلی ا ش را نزد بقیه و اگر فرصت کوچکی هم پیدا شود نزد آقای رئیس می کنم تا فکر نکند من پخمه هستم و چیزی حالیم نیست

*
تعطیلی جانکشی بود ، صبح شنبه که رفتم اداره و در اتاقم را باز کردم ، متوجه یک ظرف شیرینی روی میزم شدم ، نمی دانم به چه مناسبت ولخرجی کرده بودند ، در همین حین در اتاق باز شد و آبدارچی با یک فنجان چای داغ و با کلی چاق سلامتی مژده داد که از بالاها به آقای رئیس پست جدیدی دادند و به همین مناسبت ایشان امروز در اداره به تمام کارمندها چلو کباب مجانی خواهند داد؛
چه فرصت خوبی ، بد نیست خودم را مرتب کرده و سری به اتاق ایشان بزنم و از نزدیک مراتب تبریک و تشکر بابت شیرینی و چلو کباب را خدمتشان عرض کنم اما آبدار چی انگار همان لحظه فکر مرا خواند و با خنده گفت : اگه می خوای بهش تبریک بگی باید اسم بنویسی ، همه پشت دراتاقش صف کشیدند
در دل گفتم ، از خیرش گذشتم

بعد از رفتن آبدارچی بلافاصله سرگرم کارم شدم ، چند دقیقه بعد هیاهوئی از بیرون اتاق شنیدم ، با کنجکاوی در اتاق را باز کردم و دیدم خانم منشی خوش بر و رو و بشاش میان جمعی از کارمندان ایستاده ، چه می شنیدم ! خانم منشی نامزد کرده بود ، زود برای عرض تبریک جلو رفتم و بوسید مش ، بوی گل می داد صورتش ، کمی ایستادم و دقایقی بعد با یک لیوان چای دیگر به اتاقم برگشتم
یکی از همکارهایم آمده بود و پشت میز نشسته بود ، با دیدن او سلام گرمی داده و سرگرم کار شدم
گفت : رفته بودید دامادی آقای رئیس رو تبریک بگید؟
جا خوردم اما زود خودم را جمع و جور کرده ، گفتم : نه رفته بودم ازدواج خانم منشی رو تبریک بگم
گفت : خوب چه فرقی می کنه؟ من به داماد تبریک گفتم ، تو به عروس
شل و ول شدم ، سعی کردم با نوشیدن چای گلوی خشکم را خیس کنم، غرق تصورات خودم بودم که ناگهان همکارم با آن هیکل سنگینش روی میزم خم شد وچشم در چشمم دوخت و گفت : خانم ... فکر نمی کنید که خانم منشی برای آقای رئیس خیلی جوان باشند ؟
پوف ، اول صبحی چه بوی عرقی می داد ، بوی عرق با بوی آمونیاک دهانش قاطی شده بود و حالم را داشت بهم می زد و تا آمدم به خودم بجنبم و چیزی بگویم از اتاق بیرون رفت ، سرم درد گرفته بود ، رفتم کنار پنجره ، بوی پیاز داغ یکی از خانه های اطراف با عطر کاج ها قاطی شده بود ، برف می بارید ، گربهً سیاهی از روی دیوار همسایه سلانه سلانه راه می رفت و دمش را به آرامی تکان می داد
*
ساعتی نگذشته بود که آقای رئیس خودشان شخصاً زنگ زدند و گزارش کار دیروز را از من خواستند ، تعجب کرده بودم و از طرفی میلی به دیدن او نداشتم ، سردردم بیشتر شده بود ، پرونده ها را زدم زیر بغلم و می خواستم بی اعتنا به خانم منشی به اتاق رئیس بروم که کلام گرم و آرام خانم منشی مرا بخود آورد، بفرمائید خانم

نخستین مرتبه بود که معطل نمی شدم ، در زدم و وارد اتاقش شدم ، در اولین فرصت باید هنگامه را ببرم تا دماغش را عمل کنند ، به آقای رئیس سلام کردم و در اتاقش را محکم، رو به خانم منشی که دورش پر بود از سبد های گل بستم ، خانم منشی فکر می کرد دست همهً کارمند های باسواد و بی سواد و چاپلوس و متین و منضبط و بی انضباط را از پشت بسته ، اما زهی خیال باطل

یازدهم فوریه 2003

2006-04-16T12:00:00.000-07:00

به بهانهً آزادی ماهی های قرمز سفرهً هفت سین داخل تنگ در آبی دریاچه؛
در نسیم خنک صبحگاه هنگامی که به جهان آب نگریستم قلبم سخت به هم فشرده شد ، چرا این همه را از آنها دریغ کرده بودم ؟ دو روز قبل از عید مهمان خانهً ما بودند ، دنیایشان را از آنها گرفته بودم تا احساسم را زینت دهند؛
اما اینک من سبک بالم؛
! آزادی تو چه زیبا و شگفت انگیزی

همکلاسی

2006-04-13T18:15:00.000-07:00

چشم ها را نمی شد بست و همینطور گوش ها را
شوهر مرتب از فضائل و دارائی اش در داخل ایران و خارج ایران می گفت ، رانندهً تاکسی بود البته نه یک رانندهً معمولی! او خیلی حرفه ای می راند، نقل از این سو وآن سو، درست مانند مسابقهً اتومبیل رانی بود ، من و دوستم هم مجبور بودیم در تاًئید گفتار او مرتب سر خود را تکان بدهیم
املاکش از شمارش انگشتان دستش خارج بود ، ده، بیست دستگاه خانه و ماشین در ایران و انگلیس و پول کلان در بانک ومعتقد بود کافیست آدم در ایران فقط پول داشته باشد ، باقی مسائل حل است
دیگر داشت با حرف های بی مورد و نابجا حوصلهً ما را سر می برد ! راه چاره را پیدا کردم و با پسرکشان سرگرم بازی شدم و او هم در یک چشم بهم زدن از آنسوی اتاق هر چه اسباب بازی داشت آورد و روی سرم آوار کرد ... یک لحظه کافی بود سر را بچرخانی و به آن سو نگاهی بیندازی ، یک تخت دو نفره که هیچ گونه سلیقه ای در چید مان دیده نمی شد به اضافهً یک عالم وسایل خانه که مانند کوهی کنار تخت تلنبار شده بود ، در همان حین کافی بود به مرد که مدام از خود تعریف و تمجید می کرد نگاه کنی ، آنقدر این دو تصویر از هم فاصله داشت که آدمی را دچار اختلال ذهنی می کرد
همکلاسی من دورتر از مردش و نزدیک به ما نشسته بود ، بلوز پلیستر چسبان مشکی بتن کرده ، رژ لب بسیار تیره ای به لب مالیده و با موهای فر کردهً بلوندی که بیشتر به حنائی می ماند روی مبل کهنه و درب و داغانی نشسته و پا روی پا انداخته و به صفحهً تلویزیون چشم دوخته بود ، سرم را چرخاندم و چشمم به دیدن کانال جام جم منور شد ، برنامهً کودک ، برنامه ای در حد جیم و دال . نمی دانستم آن برنامه چه جذابیتی داشت ؟ یقیناً از صحبت های شوهر جذاب تر بود

کاش حداقل از جماعت انگلیسی تقلید نمی کردند وچراغ های خانه را روشن می کردند، همه جا تاریک بود ، تنها روشنائی ، آباژور کم نور گوشهً اتاق بود، داشتیم کور می شدیم ، چشمهایم سیاهی می رفت ، شاعرانه بود یا ما رفته بودیم تا فضا را شاعرانه کنیم ؟
کله ام نمی دانم چرا باد کرده بود ؟ گیج شده بودم ، از ترس نمی توانستم به دوستم نگاه کنم چون مرد و مادر زن جان چشم از ما بر نمی داشتند ، تا اینکه هم کلاسی ام به داد مان رسید ، شوهر جان را به زور از خانه بیرون کرد ، نمی دانم این همه ثروت و مکنت را در ایران و خارج ایران برای چه همینطور بدون استفاده گذاشته بود تا مجبور نباشد شبهای تعطیل تا چهار صبح کنار در دیسکوها منتظر مسافر باشد ؟ به گفتهً خودش مجبور بود کار کند ، کارگر ها حقوق می خواستند تا بعد از یک وقفهً یکماهه ، سه اتاق بالا را تعمیر و نقاشی آن را بپایان برسانند . بدون شک خانه موش هم داشت چون از دهن مادر زن جان در رفت که من از ترس نمی رم بالا

به هر حال خدا را شکر کردم که شوهر پرحرف بعد از متلکی که هم کلاسی ام به او انداخت منزل را ترک کرد ، اما قبل از رفتن دریغ از یک خداحافظی از جانب زن ، با رفتن مرد از خانه گویا هم کلاسی ام و مادر جان ، روح تازه ای گرفته و شروع کردند به ورجه و ورجه کردن و صحبت از این در و آن در راندن
در آن تاریکی دلم حسابی گرفته بود ، می خواستم داد بکشم و بگم بابا اول این چراغ بالای سرمونو روشن کنید بعد
اما فکر کردم بی ادبیست ، بدون شک به این صورت متمدنانه تر است و من چیزی سرم نمی شود ، تازه بعد از رفتن مرد باید عکس های عروسی شان را می دیدیم آن هم درسوسوی بی رمق آباژور کز کردهً گوشهً اتاق تاریک ! همینطور عکس های زن در بیمارستان هنگام وضع حمل و پسرک دوسالهً او که معلوم نبود چرا این قدر زود بدنیا آمده بود تا زن بیچاره دست و پایش بسته شود و نتواند مرتب به کالج برود و زبان انگلیسی یاد بگیرد ، به گفتهً مادر زن ، داماد سن و سال دار زود این بچه را در دامان دختر عزیزدردانه اش گذاشته بود تا او را خانه نشین کند
داشتم فکر می کردم چرا هم کلاسی ام اینقدراصرار داشت تا به خانهً نابسامانش برویم که ناگهان پرتقالی پوست کنده را مقابلم دیدم ، اما نمی توانستم بخورم ، بوی تند عرق حالم را داشت بهم می زد ، می خواستم فریاد بکشم ، اما مقدور نبود ، خلاصه کلام ، بعد از اینکه تاریخچهً زندگی من و دوستم را دقیق بیرون کشیده که کجا زندگی می کنیم و با کی و از کی و برای چه به اینجا آمدیم و اصلاً اینجا چکار داریم و چرا مثل بقیه در ایران نماندیم ، از منزلشان بیرون آمده و دیگر به آنجا نرفتیم و این مرتبه هم از داشتن هم زبانی دیگر خودمان را محروم کرد یم

2006-04-11T11:55:00.000-07:00

بعد ازسه سال به او زنگ زدم ، با شنیدن صدایم ، مجال نداد و گریهً طولانی اش پشت تلفن راه را بر هر گونه کلمه بست و من تنها به ریختن اشکهایش گوش دادم تا هر چه می خواهد از آسمان چشمانش ببارد
چهرهً پاک و آرامش و صفای باطنش در مقابلم قد بر افراشته بود و ترنم غمناک صدای او بر شبنم گل های نو رستهً احساس غربت گونه ام ، مرا از نو بدنیا آورده بود
پشت تلفن به تماشای تصاویر بی مهری همسرش نسبت به او نشستم ، تابلوئی به رنگ ارغوان
هیچگاه گریستنش را ندیده بودم حتی در آن دوره که دست سرنوشت خواهرک زیبا رویش را از آنها گرفته بود ! او گریست و مرا نتوانست وادار به گریه کند ، دلم از آن همه سیاهی گرفته بود ، بدبینی در سرزمین من غوغائی داشت ، تنها توانستم زبان دل بگشایم و به او بگویم در این وادی شک و ریا و تزویر قدر خود را بداند و مهمان حقارت را از خانهً قلب خود بیرون کند
نمی توانستم به او بگویم بمان و کوچک بمان ، چنان که مردت از تو می خواهد ، به او گفتم بمان به شرط ، بمان اما بزرگ بمان

2006-04-06T13:00:00.000-07:00

گذشته بمانند کتابی می ماند کهنه ، که می توانی هر لحظه بخواهی آن را ورق بزنی و به عکس هایش نگاه کنی ، دیدن بعضی عکس ها به وجد ت می آورد و از دیدن بعضی از آنها احساس انزجار می کنی، من نیز گاهی از سر خوشحالی اشک شوقی ریختم و زمانی از سر انبوه رنج ، مانند مجسمه ای متحرک زندگی کردم
***
روزهای جوانی و کلاس های درس دانشکده در ملال و خستگی روزهای جنگ و رها کردن روح خود در پناه درس معلم ها و یافتن آسایشی اگر چه کوچک در همان زمان کوتاه دو ساعته به آدمی چنان انرژی می بخشید که انگار دوباره زنده شده ای ، کلاس های ادبیات نمایشی بهزاد فراهانی و داستان نویسی جمال میر صادقی و ناصر زراعتی و ... در مرز بیست ودو و سه سالگی مرا سرشار از وجد و سرور می کرد ، با اینکه در آن سالها شدید ترین سیلی عمرم را از دست روزگار خورده بودم اما شور و اشتیاق حضور در کلاس ها لحظه ای از من دور نمی شد
با اتمام دانشکده و خداحافظی ازدرس ها ، زندگی ، مرا به سمت دیگری پرت کرد و زمانی که دوباره خود را یافتم سالها از آن روزها گذشته بود
چند سال قبل ، روزی یکی از دوستان به من گفت آقای زراعتی نشانی گذاشته اند و پیغام داده اند که اگر شاگردانش متنی نزدشان

دارند بروند و از ایشان بگیرند ، اما از آنجائیکه همیشه دیر از خواب بیدار می شدم ، نرفتم ، نمی دانم از سر بی همتی بود و یا داشتم به غول خستگی و رنجی که در جانم خانه کرده بود عادت می کردم
در همین راستا ، پنج یا شش سال قبل در یکی از روزهای بهار پیاده و به طور اتفاقی از کنار درختان چنار حاشیه خیابان سهروردی می گذشتم و به سمت خانه می رفتم که نظرم به یک کتاب فروشی جلب شد ، داخل رفته و سراغ کتابی را گرفتم ، کتابفروش یک زن بود ، نمی دانم چرا صحبت من و او به آقای میر صادقی کشیده شد ، او گفت که آقای میر صادقی گاهگاهی به اینجا می آیند و جلسه کتاب دارند، می خواستم دوباره بعد از سالها او را ببینم و از او بخواهم یکی از نمایش نامه هایم را بخواند و راهنمایم باشد ، شماره تلفن گذاشتم و آمدم ، یک ماهی گذشت ، اتفاقی نیفتاد ، دوباره به آنجا رفتم و نشانی گذاشتم ، باز خبری نشد و بعد از آن ، هر وقت با ماشین از آنجا می گذشتم کتابفروشی بسته بود
به هر حال وقتی بیدار شدم که آقای زراعتی از ایران رفته بود ! و من با غول خفته در وجودم در روزمرگی غرق شده بودم ، آقای فراهانی را می توانستم هر روز ببینم اما هراس اینکه مبادا او روزی متنم را بخواند و بگوید این چرندیات چیست که به هم بافته ای مرا از او دور کرده بود ! شور و شوق یافتن آقای میر صادقی نیز از سرم افتاده بود ، عنصری در من تغییر کرده بود بارها از خود می پرسیدم چه بر سرم آمده یا خود چه بلائی به سر خود آوردم ؟
نتیجهً آن همه پرسش و پاسخ خنجری برداشتن و به سینهً غول خفته فرو کردن بود ، پرواز بود و در آسمان آبی غوطه ور شدن بود
اگر چه کمی دیر بود اما شاد و مسرور بودم از این رهائی ، من نجات پیدا کرده بودم
تابلوی بالا یکی از نقاشی های " هدیه" دوستم در منچستر است (*)

دشنه

2006-04-01T15:15:00.000-08:00

داشت از وحشت می مرد ، هادی
پدرش او را صدا می زد ، اما او از ترس ، پشت خانه پنهان شده بود . باد تکه های کاغذ را به این طرف و آن طرف می برد ، اگر پدرش می آمد و می دید که او باز نامه نوشته با کمربند به جانش می افتاد ، به پدرش قول داده بود که دیگر نامه ننویسد و حالا زده بود زیر قولش
نمی دانست چه مدت آنجا ایستاده بود ، دوباره پایش درد گرفته بود ، روی نردبان چوبی که به دیوار تکیه داده شده بود نشست ، اما همین که نشست پشت پایش سوخت ، خوب که نگاه کرد ، دید حشرهً ریز سیاه رنگی با شتاب از روی پایش جست زد ، شپش بود، در یک چشم به هم زدن یکی شد دو تا و دو تا سه تا و ناگهان سیل شپش ها بود که به روی پاهای او جست می زدند و مرتب از این سو به آن سو می پریدند

***
ساعتی گذشته بود و اوهمانطورسرگرم کشتن شپش ها بود ، آنها را می گرفت ومی گذاشت لای دو تا ناخن دستهایش و فشار می داد ، صدای ترق تروق ترکیدن شکم شپش ها که بعضی از آنها خونی هم نوش جان کرده بودند آب از دهانش سرازیر کرده بود ، یک عالم شپش کشته بود ویک کشتار درست و حسابی راه انداخته بود ، داشت آنها را می شمرد که صدای بسته شدن در حیاط را شنید . با شنیدن صدای در، شپش ها را به حال خود گذاشت ، لباسش را تکاند و به آرامی از مخفیگاه خود بیرون آمد و به اتاق پدر سرک کشید . پدرش پنجرهً اتاق را باز گذاشته بود تا دود و دم تریاک بیرون برود ، با دیدن پنجرهً باز اطمینان پیدا کرد که پدرش از خانه بیرون رفته است
با خیالی آسوده دوباره برگشت حیاط پشتی ، تکه کاغذ ها را جمع کرد و یک کبریت آورد و رفت داخل باغ و همهً آنها را آتش زد ، کاغذ ها می سوختند ، اول قهوه ای می شدند ، بعد خاکستری و بعد از آن هم ، سیاه
خیالش راحت شد، هیچکس نمی فهمید او دوباره نامه نوشته است ، اما بالاخره چه ؟
او باید یک نامه می نوشت و به مادرش می گفت که دوستش دارد و می خواهد نزد او برود ، می خواست بگوید که پدرش او را کتک می زند و او دیگر نمی تواند نزد پدرش بماند ، اگر می رفت پیش مادرش ، کار می کرد و نان آور او می شد و مادرش دیگر مجبور نبود کار کند ، شنیده بود مادرش از خانهً پدر بزرگش رفته است ، کاش نشانی خانه اش را داشت
اول باید به خانهً پدر بزرگش برود و از او نشانی مادرش را بپرسد ، پدربزرگش مهربان بود ، بخاطر داشت یک روز پدر بزرگش او را از زیر دست و پای مادرش که او را گرفته بود زیر مشت و لگد بیرون کشیده بود و برده بود بقالی آقا غلام و برایش بستنی چوبی کیم خریده بود و بعد با هم رفته بودند بازار و پدر بزرگش یک توپ پلاستیکی برایش خریده بود
پدر بزرگش حتماً می دانست مادرش کجا زندگی می کند ، چند بار به کاظم گفته بود تا او را به آنجا ببرد اما هر بار کاظم بهانه آورده بود و گفته بود تا پدرت اجازه ندهد تو را
نمی برم ، کاظم تنها دوست او بود ، از مدرسه اخراج شده بود ، بچه ها ی مدرسه از بزرگترها شنیده بودند که مادرش زن خوبی نیست اما کاظم می گفت مردم به مادرش تهمت می زنند . دریک دوچرخه سازی ، نزدیک خانهً پدربزرگ کار می کرد
***
نزدیک ظهر بود ، باید می رفت مدرسه ، گرسنه اش شده بود ، کاغذ سوخته ها را به حال خود رها کرد وخواست برود داخل خانه تا شاید چیزی برای خوردن پیدا کند که صدای در را شنید ، در را که باز کرد ، زن مستاً جرپشت در ایستاده بود
تو خونه ای ؟ پس چرا مدرسه نرفتی ؟
من ...
بابات خونه نیست ؟
نه رفته مغازه
از مدرسه در رفتی ، ها ؟ بابات می دونه ؟ ... با توام ... لال مونی گرفتی؟
هادی خودش را کنار کشید و زن مستاًجر خودش را انداخت داخل حیاط . چادر را که از سر برداشت دید پیراهن مادرش را پوشیده ، عنابی رنگ بود با گل های بنفش و سرخابی . همینطور که دور می شد می گفت
شنیدم بازم فیلت یاد هند ستون کرده ، اگه یکبار دیگه بابات بفهمه واسه مادر بی عاطفه ات نامه نوشتی تموم تنتو سیاه می کنه
هادی زن را دوست نداشت ، به محض اینکه زن رفت داخل اتاقش ، اوهم دوید و رفت داخل خانه ، کمربند پدرش به میخی از دیوار آویزان بود ، ته ماندهً بوی تریاک هنوز باقی مانده بود ، به بوی تریاک عادت داشت ، پنجره را بست و پرده را کشید تا زن مستاًجر هنگام عبور از حیاط او را نبیند ، گرسنگی و مدرسه از یادش رفته بود ، سریع یک ورقه کاغذ از دفترش جدا کرد و نشست به نامه نوشتن ، قرار بود غروب کاظم بیاید و نامه ً مادرش را بگیرد و ببرد خانهً پدربزرگش

***
هزار بار نوشت و پاره کرد ، دیکته اش ضعیف بود ،هنوز کلاس دوم را تمام نکرده بود، دورش پر شده بود از مچاله های کاغذ ، سرانجام فقط نوشت
مامان نشانی خانه ات را بده به کاظم ، می خواهم بیایم تو را ببینم
هادی
فقط همین ، ننوشته بود دلش برای مادرش تنگ شده و اگر به حرف پدرش گوش ندهد و تریاک عزیز آقا ، دوست پدرش ، که افلیج وخانه نشین شده بود را بموقع به او نرساند حسابی از پدرش کتک می خورد ، ننوشته بود که چند بار دمپائی های پدرش را پشت در اتاق زن مستاًجرشان دیده بود و خیلی چیزهای دیگر را هم ننوشته بود

***
شب شده بود و کاظم هنوز نیامده بود ، ابری تیره چهرهً ماه را پوشانده بود ، حیاط تاریک بود ، هادی خودش را مچاله کرده و پشت در حیاط نشسته بود و پنهان از چشم پدر، درحیاط را طوری باز گذاشته بود که کسی متوجهً باز ماندن آن نمی شد. امروز
.باز پدرش فهمیده بود که او نامه نگاری کرده است
از بس کتک خورده بود و گریه کرده بود پلکش سنگین شده وخوابش می آمد ، سرش می سوخت و دهانش تلخ بود، گاهگاهی

قطره ای خون از بینی جاری می شد و او با زبان خود ، آنرا از روی شیار لب فوقانی به داخل دهان برده ، مزمزه می کرد وهنگامی که خوب با آب دهان قاطی می شد آن را قورت می داد . بوی تریاک داشت حالش را بهم می زد ، پایش دوباره درد گرفته بود ، بالاخره نفهمیده بود این درد پا که مدتیست از بالای ران تا پشت پاشنه کش می آید و نفسش را می برد چیست! اگر مادرش بود حتماً او را می برد دکتر
سایهً پدرش را از داخل اتاق می دید ، گاهگاهی بلند می شد و دوباره می نشست اما این مرتبه آمده بود کنار پنجره و به سمت اتاق زن نگاه می کرد ، برق اتاق زن خاموش بود ، هادی خود را بیشتر مچاله کرد و در تاریکی حیاط مخفی شد ، کف دستش خیس عرق شده بود، نامه ای را که نوشته بود در مشت داشت
ناگهان بخودش آمد ، در خانه باز شد و یک جفت پا را کنار خود دید . دمپائی های کاظم ! آنها را بخوبی می شناخت. خودش بود ، کاظم ، چه بی صدا آمده بود
خوشحال شد ، سرش را بلند کرد ، زن مستاًجر بالای سرش ایستاده بود
چرا اینجا نشستی ؟ بلند شو برو تو، دوباره می افته به جونت ا
کاظم
کاظم چی ؟
اینا دمپائی های کاظمه ، نه ؟
خب که چی ؟ آره ! دمپائی های کاظمه ، پاک خل و چل شده مادر مرده
زن از کنارش گذشت و بدون معطلی ، یک راست رفت به طرف دستشوئی ، بوی بدی می داد
سر در نمی آورد ، اگر زن کاظم را می شناخت پس کاظم هم زن را می شناخت ، اما چرا کاظم هیچوقت به او نگفته بود که زن را می شناسد ؟ یادش آمد که چند مرتبه داخل مشت و دهان کاظم از همان آب نبات هائی دیده بود که پدرش می خرد و مزمزه می کند ، او اجازه نداشت به آنها دست بزند ، از کاظم پرسیده بود که آب نباتها را از کجا خریده است اما کاظم بجای جواب دادن ، تنها خندیده بود . چقدر دندان های کاظم سیاه و زشت بودند ! چرا تا بحال به دندان های او فکر نکرده بود

***
همانطور که نشسته بود دست به جیب خود برد ، سه اسکناس پنجاه تومانی داشت ، با این پول می توانست به قدر کافی از آنجا دور شود ، زن از دستشوئی بیرون آمد ونیم نگاهی به هادی انداخت و سری تکان داد و رفت به سمت اتاقش ، در اتاقش را که بست

هادی بلند شد و پاورچین پاورچین به سمت پله ها رفت و کتانی هایش را برداشت و بدون معطلی از خانه زد بیرون
کوچه سیاه بود ، مشتش را باز کرد ، کاغذ نامه خیس شده بود ، نگاهی به آن انداخت و بعد بلافاصله آن را پرت کرد داخل جوی آب لجنی که از میان کوچه می گذشت ، برای آخرین بار نگاهی به خانه انداخت ، سپس با قدرت هر چه تمام تر دوید و از آنجا دور شد

فوریه 2003

خدای خوب و خدای بد

2006-03-29T14:52:00.000-08:00

خدای خوب و بد بر بالای کوه با هم روبرو شدند

خدای خوب گفت" روزت به خیر ، برادر

خدای بد پاسخ نداد

خدای خوب گفت " امروز سر دماغ نیستی

خدای بد گفت" نه زیرا که این روزها غالباً مرا به جای تو می گیرند و به نام تو می خوانند و با من چنان رفتار می کنند که انگار من توام . این مرا خوش نمی آید

خدای خوب گفت " ولی مرا هم به جای تو گرفته اند و به نام تو خوانده اند

خدای بد به راه افتاد و رفت ، دشنام گویان به بلاهت انسان

خلیل جبران

ترجمه: نجف دریا بندری

2006-03-25T15:53:00.000-08:00

دو ساعت بعد از سال تحویل گوشی تلفن را برداشتم و صدای آرام و دلنشین مهتاب را شنیدم ، مثل همیشه غم جاری صدایش ، غصهً دردمندی های سالیان را در وجودم ریخت ، می خواست عید را تبریک بگوید ، دوست سالیان پیدا و پنهان من

کاش می توا نستم از ارسلانش هم بگویم و مهر مادریش را بستایم اما نتوا نستم

روز عید ، صدای مضطرب اما تندرست مادرم را شنیدم ، مانند همیشه دلسوزانه و عاشق ، خجالت کشیدم ، شب قبل هر چه تلاش کرده بودم نتوانسته بودم با او تماس بگیرم ، نه با او و نه با خواهر و برادرم ، برای اولین بار در این چند سال که دور از آنها بودم بعد از سال تحویل زنگ نزده بودم ، صدایش می لرزید ، او نباید دیگر نگران من باشد ، او خسته است

هضم و حس عمیق دنیا ئی آرزومندی لابلای جملات نامه ای که روز سوم عید از مرضیه بدستم رسید ساده نبود ، پشت آن خط آشنا رفاقتی آشیانه داشت که کتمان ناپذیر بود، دوباره نامه ای از وطن ، درس صبوری و یادآوری سه سال قبل و دلتنگی من برای او و آرامش همواره خواب من در اعماق جانم باعث شد تا بنویسم اما خاموش

روز چهارم عید صدای مهربان فرشته از آنسو مرا از رخوت ملال انگیز تماشای فیلم بیرون آورد ، تصویر خنده ها و چشمان پر از اشتیاق او به زندگی وقتی همراه هم به منظور خرید به خیابان می رفتیم به خلوت ذهنم تلنگر زد ، از قشم می گفت و زیبائی حیرت انگیز و جادوئی این جزیرهً ناب ، همیشه غیر متعارف عمل می کرد ، یک هفته قبل از عید رفته بود قشم ، دلشورهً نهفته در کلماتش را در کمتر کسی دیدم ، حسی دلپذیر داشت ، قلبی مهربان و بیادگار از ایرانم

2006-03-20T16:00:00.000-08:00

نوروزتان مبارک

دوستان و عزیزان من

تندرست و سربلند باشید

مخملی های باغچه می خندند

2006-03-18T15:56:00.000-08:00

بهار همیشه زیباست ، من بهت زده به آفتاب سرد بهاری آنسوی پنجره می نگرم تا نشانی ازاو بیابم ، پرنده های دم سیاه شاد من روی بلند ترین شاخهً چنار کهنسالی می خوانند و بدین سومی نگرند ، انتظار مرا می بینند ، من منتظر ، من غایب
دیر شده ، مرغ نگاهم از روی تنهً درختان تا شاخ و برگ آنها می پرد و دوباره به پائین وچمن سبزی که ریشه های کهن را در خود جای داده می لغزد . درختچه خودرو هنوز گل نداده است ، به نگاه آسمان خیره می شوم ، دریغ از تکه ای ابر ، آبی و زلال به مانند چشمهً آب کودکی هایم ، آنها که همواره از درخشش ماه در آسمان شکفته اند و از دیدن پیچش گیسوان باد لابلای شاخ و برگ درختان شمالی از شعف بر خود لرزیده اند
صدای باران مرا به خود می آورد ، ضربات ریز و درشت باران پشت شیشهً بهار ، آه باران خاموش بمان ، گل پونه های باغ کودکی ام باید به بار بنشینند
نمی شنود باران ، می کوبد ، پنجره را باز می کنم و در آن هیاهو فریاد

بر می کشم که بر روی نقشهً این جهان ، ایران من زخم های قلب خود را تنها با نقش سبزینه ها التیام می بخشد با همان شکوفه های ململین آغازین سفر
کسی نمی شنود ، دراینجا هیچ غریبه ای با من به باغ کودکی هایم نیامده است

هواپیمائی در دور دست پرواز می کند ، خاطرهً نخستین زنده می شود ، روزی که آمدم، در میان سکوت مهربان

دست هایش ، ماندگاری زمین و آسمان را به خلوت مبهم شب ها و روزهایم پیوند زدم و آسمان دشت سینه ام پر شد ازعطر خوش زندگی و بعد از آن زنده شدن دوباره خاطرات بود همراه با انبوه ناگزیر فاصله ، کاش این همه نبود و اندک تحملی و تاًملی! و من از این همه دوری ، نبودم دلتنگ

باران

2006-03-17T12:28:00.000-08:00

به من گفته بودی باران خواهد بارید و اگر باران بارید مرا به نام خواهی خواند
سالها گذشت و باران نبارید و من همچنان منتظر ماندم تا با باریدن باران مرا به نام خوانی
به من گفته بودی پرنده از راه می رسد و اگر پرنده آمد مرا به نام خواهی خواند
سالهای دیگر نیز گذشت و پرنده نیامد و من در این زاویه از جهان ماندم به انتظار بازگشت پرنده
باران نبارید و پرنده نیامد
دیگر بهتر است برای این گوشه نامی انتخاب کنم

نامی به بیگانگی عادت

***

19/12/02

2006-03-14T16:12:00.000-08:00

One word

Frees us of all the weight and pain of life:

That word is love.

Sophocles

پژواک

2006-03-11T10:35:00.000-08:00

هنگامی که خورشید پشت کوهها پنهان می شد پسر هم مانند همیشه آرام و بی سر و صدا می آمد پشت پنجره
قد بلند ولاغرو تکیده با موهائی مشگی و شاید پوستی گندمگون ، بیشتر اوقات تک پوشی سفید بتن داشت و گاه ژاکتی شکلاتی رنگ ، بندرت پیش می آمد که دختر به آن نقطه نگاه کند و پسر پشت پنجره نایستاده باشد
بعضی شب ها که تمایلی به کشیدن پردهً اتاقش نداشت حتماً پسر او را می دید که پشت میز خود نشسته و زیر نور پر رنگ چراغ مطالعه سرگرم خواندن و نوشتن است
هیچ چیز از او نمی دانست دختر، شاید اگر روزی او را می دید به سادگی مانند یک رهگذر عادی از کنار او
می گذشت اما حالا این تودهً حجیم پشت پنجره او را به فکر واداشته بود
شبها یکی پس از دیگری از پس هم می آمدند و می رفتند و هر گاه دختر خسته سر از روی کتاب بر می داشت او را می دید ، گاهی اوقات هم که نبود دلش می گرفت، نمی دانست این دیدارهای شبانه از سرعادت بود یا وابستگی و یا احساس دیگری پشت پنجره بود که او را فریاد می زد
تا اینکه یک شب بجای یک پیکر، دو پیکر را پشت پنجره دید، بی درنگ برخاست و پرده را کامل کشید و آن شب زودتر از وقت معمول نوشتن را ترک کرد و پس از آن دیگر هیج شبی از پنجرهً اتاق به بیرون نگاه نکرد ؛ روزها هم پرده را می کشید
دیوار اتاق او روزها هم تاریک بود

***
ماهها گذشت ، پسر فراموش شده بود ، حالا دیگر هر روز پشت دیوار خانه قدم هائی دیگر انتظار چشمهای او را می کشید ؛ هیچ نقطه ابهامی در میان نبود و همه چیز را در بارهً این قدم ها می دانست و می دید ، حتی چین و شکن پوست چهرهً او را به هنگام خندیدن و می شنید صدای او را به خوبی در هیاهوی باد ؛ چنان که غوغوی جغدی پیر و خسته و کور را شبانگاهان ؛ اما او با باد آمده بود و بی خبر روزی ، همراه با باد رفت

***
سالهای پیاپی یکی پس از دیگری گذشت، از آن هنگامهً شیرین و دلپذیر، دیگر نه خنده ای پدیدار بود و نه ترنم خوش بارانی ، همه چیز در گذر ایام رنگ باخته بود و اینک او دوباره آرام و خاموش نیمه شبی دیگر پشت میز نشسته و سرگرم نوشتن بود
ناگهان صدای قهقهه ای موهوم او را از انزوای مبهم پیرامون خود بیرون کشید، سر بلند کرد و گوش فرا داد ، صدای آوازی می شنید ، کسی در دوردستها می خواند ، برخاست ، به کنار پنجره رفت ، نور مهتاب بر دیوار
خانه ها سایه افکنده بود ، پرده را کشید و با دقت به دور دست خیره شد ، اشتباه نمی کرد ، پسر پشت پنجره ایستاده بود

سپتامبر دو هزار و دو

2006-03-09T16:10:00.000-08:00

تبعید خود خواسته هم با گذشت زمان می شود تبعید واقعی
نمی توانی بازگردی
دیگر آن آدم اول نیستی
تکه ای از تو این جاست و تکه ای آن جا
این گاهی دردناک است اما خوب هم هست
شرایط مناسب برای نویسنده
هر نویسنده ، هر هنرمند به فاصله نیاز دارد
حتی فاصله از زبان مادری
تبعید به تو این فاصله را می دهد
این را هدیه می گیری

nuncy houston

********

Don’t forget, live by your own values, others may think they know best for you, but you’re the one who has to live with the consequences of your actions.

********

2006-03-07T14:20:00.000-08:00

شکوفهً نارنج در باغ تنهائی
می رقصد از خنکا ی نوازش باد سحرگاهی

و
اما
مردان
هر روز
خستگی ناپذیر
خر زهره می کارند
و
به یغما برده اند همهً آن نهال های دوستی و مهری را که خداوند بر قلب مادرم حوا نشانده بود
حوا آن حقیقت حب و دوستی در قلب آدم

***
کاش کمی باران ببارد آنجا
کاش ماه دوباره بتابد و طوفان بر کند بد خواهی را
کاش دخترک دیگر دلتنگ جهان کوچک بیرون از خانه نباشد
کاش معصوم دیگر نگرید
کاش دوباره لبخند بهار بر گونه های صورتی اش بنشیند
و
همواره عاشق بماند
و
بیندیشد که
خر زهره هم ، خود گلی ست

***

جوجه ساعتی

2006-03-04T11:20:00.000-08:00

برای کسانی که این داستان را نخواندند

غروب یکی از روزهای ماه اکتبر بود ، برگ درختان کاج و بلوط و بید به زردی می گرائید وسرخ و ارغوانی روی زمین می ریخت و کوچه و خیابان را فرش کرده بود . بوی نم و رطوبت چمن و برگهای خیس از باران عصرگاهی، رخوت خاصی به فضای کوچه داده بود

شب از راه می رسید و هوا رو به سردی می رفت
هر چه در زده بود کسی در را باز نکرده بود ، ساعتها روی همان پلهً سنگی در ورودی ساختمان سنگی جا خوش کرده بود ، جائی که نخستین مرتبه او را دیده بود، بعد با او به داخل ساختمان رفته و سه هفته با او زندگی کرده بود ، باد سردی وزیدن گرفته بود ، صورت و نوک بینی اش از سرما یخ زده بود ، حتماً گل هم انداخته بود ، همینطور پف زیر چشمهایش ، چون دوباره درد خفیف و کهنهً شکمش شروع شده بود. تشنه اش بود و به خودش فحش می داد که چرا در این هوای سرد تشنه اش شده است ، تصمیم گرفت بلند شود و قدم بزند ، چند بار تا سر کوچه رفت وبرگشت ، هر مرتبه که بر می گشت ساختمان بلند سنگی را برانداز می کرد ، هیچ روزنهً نوری از خروجی های ساختمان دیده نمی شد . کسی داخل ساختمان نبود ، ناگهان صدای پائی از پشت سر شنید ، برگشت ، مرد میانسال انگلیسی نگاهی از روی بی تفاوتی به او انداخت و از کنارش گذشت و به داخل خانه ای در همسایگی رفت ، پس از چند دقیقه بهمراه زنی از همان خانه خارج شد و این دفعه دیگر حتی آن نگاه سرد و خونسردانه را هم به او نینداخت
صدای آواز ملایم پرندگان را شنید ، بهتر بود به جای فکرکردن آوازی زیر لب زمزمه کند ، اما هیچ آوازی به مغزش خطور نکرد ! دوباره روی همان پلکان سنگی نشست و کز کرد ، حالا علاوه بر سرمای گزنده ای که بدنش را

می سوزاند ، دردی هم توی دلش پیچیده بود ، اگر پول داشت بدون معطلی بر می گشت خانه و یک مسکن می خورد و تخت می خوابید ! ناگهان صدای جغدی او را بخود آورد . ساعت چند بود ؟ زمان را گم کرده بود ، ساعتش را چند ماه پیش دزدیده بودند ، یادگاری بود ، تنها شیء که همراه خودش آورده بود و هر بار به آن نگاه می کرد یاد پدرش می افتاد ، یاد دستهای زمخت و چروکیده اش ! دستهای پدر مانند یک تصویر ضبط شده در مغزش حک شده بود
شبهی درمیان تاریکی و خلوت کوچه نمایان شد ، خودش بود ،همان که بیاد داشت ! لبخندی بر لب نشاند و از جای بلند شد و منتظر ماند ! سلام واحوالپرسی و دستی از روی دوستی گذشته

ساعتی بعد ، هم اتاقی ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند . اتاق گرم و مطبوع بود ، بوی پیاز داغ و گوشت سرخ شده درد شکمش را بیشتر کرده بود
خوب تعریف کن ببینم

اومدم پولمو بگیرم
کدوم پول ؟

سه هفته هر روز همرات کار کردم
منظور؟
شنیدم دستمزدمونو یکجا گرفتی

غلط به عرضت رسوند ند
خود صاحبکار گفت که حقوق منم داده به تو
واسه چی حقوق تو رو بده به من ؟ مگه خودت دست نداشتی ؟
فکر کرده بود هنوز با تو زندگی میکنم
چرند نگو ! همه عالم و آدم می دونن که خونه تو عوض کردی. خودت جار زدی و به همه گفتی
قرارمون نصف ، نصف بود
کدوم قرار؟

جون مادرت اذیت نکن ، پولمو بده برم
پول تو پیش من نیست
از عصر تو این سرما رو اون پلهً لعنتی نشستم و منتظر تو شدم که بیای و پولمو بدی ، راستشو بخوای اصلاً حالم خوب نیست

می خوام برم خونه ، پولمو بده ، برم
ببین جوجه ساعتی ! خوب گوشاتو باز کن بهت چی میگم
به من نگو جوجه ساعتی
اصلاً می خوام بگم ، بینم چیکارمی کنی ؟

پولمو می دی یا نه ؟

نه! حالا چی میگی ؟
همه او را به این نام می شناختند ، جوجه ساعتی

ماجرای همان ساعت یادگاری پدر و بلند کردن آن از سوی یکی از هم خانه ای ها شده بود لق لقهً زبان این جماعت ! بلند شد و راه افتاد
صدای قدم های او را از پشت سر می شنید ، می گفت شب بماند ، از شنیدن صدای شب حالت تهوع به او دست داد . از پله ها پائین آمد . دست به جیب برد . انگشتانش یک سکهً یک پوندی و دو یا سه سکه بیست پنسی را لمس کردند . دقیقاً نمی دانست چه مقدار پول دارد
حالا بمون ، فردا صبح برو ، جوجه خوشگل خودم
پولمو می دی ؟
اگه بمونی شاید یه کاریش کردم

ناگهان صدای شلیک خنده ای را از پشت سر شنید ، صاحب خنده کمی دورتر از آنها ایستاده بود ، در یک دست چند تکه لباس چرک و سیاه که از لکه های چربی و روغن کبره زده بود و در دست دیگر یک جعبه پودر داشت

برو بچه جون ، برو اینجا واینسا ، خراب می شی ، بد جائی اومدی ، راست می گه این رفیقمون ، اگه پول داشت که بهت می داد

برو جوجه ساعتی

دیگر چیزی نمی شنید ، از شنیدن کلمهً جوجه ساعتی متنفر بود . وارد کوچه شده بود . صدای بسته شدن محکم در خانه داخل گوشش می پیچید ، با قدم های بلندی که بر می داشت ، می خواست هر چه زود تر از آنجا دور شود
نمی دانست چقدر از راه را دویده بود . سرما را احساس نمی کرد ، بدنش خیس عرق شده بود ، دیگر اثری از درد کهنهً شکمش نبود ، باران تازه شروع کرده بود به باریدن

***
وقتی به خانه رسید پاسی از شب گذشته بود ، لباس هایش خیس بود . هم اتاقی جدیدش هنوز نیامده بود ! دیشب سر آشپز او را جریمه کرده بود و مجبور شده بود تا ساعت چهار صبح در آشپزخانه بماند ، اما امشب نمی دانست برای چه دیر کرده است . لباسهای خیسش را از تن بیرون آورد. خانه سرد بود ، تصمیم گرفت یک مسکن بخورد و بخوابد. از فردا می توانست برود دنبال یک کار دیگر ، از کار کردن در رستوران خسته شده بود، در همین فکر بود که یکباره نگاهش به کاسه ای سوپ افتاد که مطمئن بود سرد است ! با دیدن آن گل از گلش شکفت ، قاشق اول سوپ را که به دهان برد و بلعید موجی از سرما تو دلش پیچید ، قاشق دوم را که مزمزه کرد

نوشته ای را کنار کاسهً سوپ دید . هم اتاقی اش روی یک برگه کاغذ نوشته بود : - بقیه اش مال تو ، جوجه ساعتی

بهاری دیگر

2006-03-03T15:26:00.000-08:00

در سکوت خانه به " ایران " فکر می کنم
به بهار نیامده ، به عید در راه
چناران جوان حاشیهً خیابان ها

خلوت تهران در نوروز

مستی ابرها در آسمان لاجوردی آن

رایحهً یاس و نرگس پس از باران
بنفشه و پامچال باغچه ها
زمین و رطوبت خاک
و
پرندهً اسیر

***

در آرامش سبزینه ها
به سفره های هفت سین مادرم که چند سالیست که سایهً پدرم را گم کرده می اندیشم
به سادگی و نجابت گندم
به دو شمع روشن آن و رایحهً ملایم شب بوهای بنفش و سفیدی که هر سال مهمان دست های من بودند
همه چیز در خانه عطر تازگی دارد
جز قلب مادرم که هر سال با شنیدن دعای تحویل سال گل اشک را به روی گونه های نرم و استخوانی اش
می کارد
و چشمانش که تا آمدن خواهر و برادرم به راه می مانند

***

در سکوت این شهر به تولد می اندیشم
چشمان خواب آلود و خمارم را به روی ساقه های طلائی درختان پشت پنجره می نشانم
باز مانند هر بهار
منتظر آمدن عمو نوروز می مانم
و
از شعف به خود می بالم
که
شاخهً نو رستهً سپیداری بلند
در عمق جانم ریشه دارد

تولد

2006-03-02T14:03:00.000-08:00

زمانی می خواستم برای چشمان تو آوازی سر دهم
به شعف دیدار آن
اما نتوانستم

حال می خواهم برای لبخند تو ترانه ای بسرایم
به حسرت آهنگ آن
نمی توانم

برای نفسهای تو معبدی ساختن
مرا بس

خانه گلنار

2006-03-01T14:07:00.000-08:00

ساعتی می شد که خورشید از کوه پائین رفته بود ، هوا داشت تاریک می شد و ترس به سراغ گلنار آمده بود ، هیچوقت تااین وقت شب بیرون نمانده بود ، تصمیمش را گرفته بود ، نمی خواست به خانهً کمال برگردد ، دیگر تحمل اخم و تخم و گوشه چشم نازک کردن های زن برادرش را نداشت ، افکار درهم و برهمش داشت در خلوت راز گونهً یک شب موهوم جسم و روحش را از هم می درید

***
شش ماه بود که رضا و خاطرهً سه سال زندگی مشترک را گذاشته وبه خانهً برادرش ، کمال ، آمده بود ، تنها برادرش بود و هیچوقت فکر نمی کرد روزی از آمدن به خانهً او پشیمان شود
کمال ، خاطر مهین ، زنش را بیشتر از او می خواست ، یک بار هم بخاطر مهین ظرف سالاد را پرت کرده بود و لبه شکسته و تیز آن خورده بود به لب بالائی گلنار و تا چند روز باد کرده بود
نمی خواست سربار کمال باشد ، در صدد پیدا کردن کاری بود تا بتواند خرجی خود را تاًمین کند ، یکبار دست به دامن یکی از همسایه ها که در یک تولیدی در مرکز شهر کار می کرد شده بود و او هم قول داده بود تا کاری برای او دست و پا کند اما درست اولین روز کار، وقتی پایش را از خانه بیرون گذاشت برادرش از راه رسیده و او را با فحش و فضیحت به داخل خانه کشانده بود
دو سه روز بعد که دوباره به سراغ همسایه شان رفته بود ، زن به او گفته بود کس دیگری جای او را گرفته است و صاحبکارش گفته که جائی برای او ندارند
از این زندگی خسته شده بود گلنار ، تا وقتی که در خانهً رضا بود یک شب نبود که با چشم خیس سرش را روی بالش نگذارد ، از وقتی هم که آمده بود خانهً کمال ، آب خوش از گلویش پائین نرفته بود ، کمال اجازه نمی داد از خانه بیرون برود ، مرتب به او می گفت تو هنوز ناموس مردم هستی و تا وقتی که طلاقت رو از رضا نگرفتی حق نداری از خانه بیرون بروی
هیچکس نبود به برادرش بگوید آیا رضا هم برای زن گرفتن از خواهرت اجازه گرفت که تو این همه سنگش را به سینه می زنی ؟
اما کی جراًت داشت بالای حرف کمال حرف بزند ؟ درست مثل رضا ، با این تفاوت که کمال دست روی مهین درازنمی کرد و تنها خواهرش را می زد
بر عکس رضا که تنها توپش برای گلنار پر بود
تا کی باید می ماند و کتک های رضا را تحمل می کرد ؟ وقتی قفل کمر بندش را به منظور کتک زدن باز می کرد ، بند از بند دل گلنار پاره می شد . از وحشت می دوید به طرف آشپز خانه و در را می بست و یک گوشه پناه می گرفت و بعد وقتی رضا در آشپزخانه را باز می کرد و مثل یک گاو میش نر به او حمله می برد، آسمان خدا روی سرش آوار میشد
***
کجا برود ؟ زنگ در خانهً چه کسی را بزند ؟ هیچکس را در این شهر بزرگ نداشت ، نه سر پناهی ، نه کاری ، نه پولی ، هیچ
دلش برای خانه تنگ شده بود ، اما وقتی یاد چهرهً دژم رضا افتاد از ترس رعشه گرفت . داشت فکر می کرد دلش برای چه تنگ شده بود ؟ هر چه فکر کرد جیزی به ذهنش نرسید ، نه ، دلش تنگ نشده بود
خواست از روی نیمکت پارک بلند شود اما چادر سیاهش گیر کرده بود به لبهً چوبی آن ، آن را کشید و بلند شد ، در همین لحظه دستی را روی شانهً خود حس کرد

خانوم خانوما کی باشن ؟
دستو بردار

اِ ، نه بابا

بعد از دست مرد فرار کرده بود و تمام راه را دویده بود ، تا رسیده بود به محله قدیمی و خانه ای که سه سال در آنجا زندگی کرده بود ، نزدیکی های خانهً رضا
کوچه خلوت بود ، ناگهان صدای موتوری او را به خود آورد
وای ، صدای موتور رضا
خودش را در تاریکی نبش کوچه پنهان کرد تا رضا بیاید و برود ، اما صدای موتور خاموش شد
چند دقیقه ای گذشت و موتور سوار همانجا ایستاده بود ، گلنار وحشتزده نمی دانست ساعت چند است و چه مدتی است که آ نجا ایستاده است ؟ خسته شده بود و پاشنهً پایش گز گز می کرد
ناگهان صدای پائی شنید ، صدای پای موتور سوار ! نه اشتباه نمی کرد ، موتور سوار نزدیک می شد ، از ترس به سمت خانه شان دوید ، در خانه باز بود! نگاهی به آن سو انداخت ، مکث کرد ، دوباره صدای موتور را شنید ، داشت نزدیک می شد ، فرار کرد ، پشیمان شده بود ، زد به کوچه پس کوچه های تنگ و خلوت خانی آباد و فرار
کرد ، می دوید ، به کجا ؟ نمی دانست ؟ خیس عرق شده بود ، خانهً برادرش نزدیک بود ، آهنگ مداوم صدای موتور کماکان شنیده می شد ، کوچهً خانهً کمال ، مکثی کرد و راه را به سمت خانهً برادرش کج کرد

درحیاط را که پشت سرش بست صدای دشنام برادرش را از داخل اتاق شنید ، چهره اش را میان دست هایش مخفی و همانجا کز کرده و پشت در نشست و خودش را برای یک کتک دیگر آماده کرد

نوامبر 2004

درنا

2006-02-27T19:04:00.000-08:00

وقتی خورد به شیشهً اتاق و افتاد روی سنگریزه های پائین پنجره خانه مان ، باران بند آمده بود ومن تنها در خانه داشتم لحظه ها را می شمردم ، ابتدا فکر کردم چیزی از طبقات بالا افتاده که متعلق به من نیست اما بعد که برای اطمینان رفتم کنار پنجره ، دیدم پر سفید کرک مانندی در هوا معلق است سر خم کرده و از پشت پنجره نگاهی به سنگریزه ها انداختم و درنهایت شگفتی کبوتری را دیدم که به پشت روی سنگریزه ها افتاده بود
بلافاصله رفتم بیرون ، با خود می گفتم پرنده ای را از مرگ می توانم نجات دهم ، به داخل خانه می آورمش و تیمارش می کنم ، برگشتم به سالها قبل ،بچه ای بیش نبودم و پرندهً کوچکی زخمی را در کوچه پیدا کردم ، او را برداشته و به خانه آورده بودم ، مادرم روزها او را کنار بخاری می خوابانید و به او داروئی می خوراند که یادم نیست چه بود تا اینکه پرندهً کوچک بعد از چند روز توانست پرواز کند و از نزد ما برود
اما زهی خیال باطل ! به او که نزدیک شدم تکان نمی خورد ، می ترسیدم ، چرا؟ آهسته کنارش نشستم ، خون غلیظی داخل منقارش جمع شده بود و مقداری از آن روی سنگ ها ریخته بود ، ، دیگر نمی ترسیدم
او را به آرامی بلند کردم اما گردن زیبایش شل شد و افتاد روی سینه اش ، یکی از چشمانش باز بود و دیگری بسته ، او را درآغوش گرفته و آوردم داخل ، کاش زخمی شده بود و می توانستم زندگی را به او باز گردانم اما نشانی از تنفس نبود
کاری از دستم بر نمی آمد ، بدم نمی آمد با این حادثه راحت برخورد کنم به همین خاطرپرندهً بیجان را داخل کیسه ای گذاشتم و بردم پشت ساختمان ، داخل اتاقک آشغال اهالی ، اما این کار از من بر نیامد ، بغضی غریب راه گلویم را بسته بود ، زیر درختی کهنسال اما سبز و زیبا خاکش کردم تا از هر گونه نگاهی دور بماند برایم مقدس بود پرندهً معصوم
هنوز چشمان نیمه گشوده اش را بیاد دارم و بال پرواز او را که همانطور باز و به علامت پرواز نقش زمین شده بود

***
دو روز بعد، مادرم ، تلفنی ، خبر رفتن " درنا" را به من داد ! طوطی سبز قبای من قفس خود را ترک کرده و رفته بود ! کجا؟ شوکه

شدم ، آخر او پری برای پرواز نداشت ، نمی توانست بپرد ، از زمانی که جوجه ای بیش نبود ، پرهای زرد و جوان و دم بلند فیروزه ای کشیدهً خود را به محض بلند شدن می جوید و
می انداخت . در قفس باز مانده و او رفته بود ، مادرم همه جا دنبال او رفته بود اما او را پیدا نکرده بود ! درنای من غیبش زده بودمادرم را دلداری داده و وقتی گوشی را گذاشتم تا دو روز گریه کردم ، تصور اینکه مبادا شکار گربه ای ولگرد شده باشد دیوانه ام می کرد . درنا هفت سال مهمان اتاقم بود ، در قفسش از روز اول باز بود ، همدم تنهائی هایم بود ، مهربان بود و هر روز صبح شیپور بیدار باش من برای رفتن به اداره بود ، آموخته بود که با حرکت سر سلام بگوید وبسیاری از کلمات وحتی اسمم را به زبان بیاورد ، همیشه آرزو داشتم تا او را به جنگل های " سرخه حصار " یا " لویزان " ببرم و آزادش کنم اما او پری برای پرواز نداشت و می ترسیدم خوراک حیوانات جنگلی شود
هیچکس به من نگفت درنا یکبار برای همیشه پرواز کرد تا سفر ابدی خود را آغاز کند جز همان پرنده ای که پشت ساختمان خاکش کردم ، درنا دوست من بود

تجرد من

2006-02-25T04:12:00.000-08:00

روزی که این را نوشتم حدود دو سال و نیم پیش بود ، روز ازدواج یکی از بستگانم در ایران، ، دلتنگی بیداد می کرد، با تمام اشتیاقم
می خواستم آنجا باشم ، بین عزیزانم و آنهائی که دوستشان داشتم ، اما نبودم و باید خود را با خلوت خانه آشتی می دادم و تنها مرحم دلتنگی ام، در آن لحظات نوشتن بود ، مانند همیشه

اینجا ، تو دیارغربت دیگه صدای بوق ماشین عروس رو نمی شنوی ، تو خیابون وکوچه و بازارهم کسی بوق نمی زنه، چه برسه به ماشین عروس ، یادته عروسی های ما تو ایران همه اش بزن و بکوب بود ، اگه تو یه عروسی بنا به هزار و یک دلیل موجه و غیر موجه خبری از ساز و دهل نبود اخم همه توهم می رفت ، اما اینجا تو بریتانیا انگارکسی عروس نمی شه که صدای تنبک و نقاره بیاد ، تازه عروس هم که بشن مثل ماها خودشونو نمی کشن و بزن و بکوب راه نمی ندازن
اونجا بعضی وقتها عروس شدن و عروس نشدن بعضی از دخترهای فامیل می شه سوژهً روز مادرها و مادربزرگها و روزها و شاید سالها می شینن و راجع به این معضل بزرگ با همدیگه کلاغ پر بازی می کنند اما اینجا نه ، هیچکس از اون یکی نمی پرسه که آیا تو ازدواج کردی یا نه ، اصلاً کاری به این کارها ندارند مگراین که قصد و غرضی در کار باشه ؛
اینجا آدمها یا تنها زندگی می کنند یا با دوستاشون ، البته بعضی ها هم گوش شیطون کر با هم ازدواج می کنند
حتماً می پرسید که چرا من حال و هوای عروسی به سرم زده ؟ خوب طبیعیه ، وقتی هرروز وهر شب به آدم زنگ بزنند که بابا چه نشستی که دختره از دستمون رفت خوب آدم هوائی می شه دیگه . از شما چه پنهون یه زمانی پدربزرگها مون ، نافمونو به اسم هم بریده بودند ، من و دختر عمو جانم رو می گم ، اما سرورم که شما باشید ما یکی تصمیم گرفتیم مهاجرت اختیار کنیم و ترک یار و دیار کردیم اما دخترعمو جان بنده نه ، همونجا موندند و رفتند دانشگاه و هی نامه پشت نامه که دلم تنگ شده ، کی برمی گردی و منم هر روز هی لاف پشت لاف که درسم تموم بشه برمی گردم ، بچهً پرروئی هم نبودم که بهش بگم ، دخترخوب برو دنبال زندگیت و با هر کسی که فکر می کنی خوشبخت می شی ازدواج کن
داداش بزرگه هم هر وقت بهم زنگ می زنه می گه اگه اونجا اینقدر خوبه و نمی خوای بیای و دخترمردم و سر وسامون بدی ، کار و بار ما رو هم درست کن تا ما هم بیائیم ، پسرخاله ها ودائی ها و پسرعمه ها وعموها هم حسابی سلام می رسونند
امروز که ازسرکار برمی گشتم خونه بارون می زد تو صورتم و سرما گوشامو کرخت کرده بود ، کلی منتظر اتوبوس ایستاده بودم و دست و پام یخ زده بود ، با خودم حرف می زدم و فکر می کردم تو این بهشت غربت شدم یه آدم مقوائی ، اگه داداشم می دونست اونجائی که کار می کنم سقف نداره ، دو تا پا داشت ، هشت تا پای دیگه هم ازبزرگهای فامیل قرض می کرد و می اومد اینجا وهر طوری شده منو برمی گردوند ؛
خلاصه مطلب اینکه ، مدت ها بود راجع به این قضیه با خودم جنگ داشتم ، ازیه طرف دلم نمی خواست دل دختر عمومو بشکنم ، ازطرف دیگه نمی تونستم ازاین جا دل بکنم ، راست میگن آدم هر جا بمونه به همونجا عادت می کنه و بعدش هم ، مگه آدم چقدر عمر داره که یه روز اینجا باشه و یه روز جای دیگه
، این بود که منم تصمیم گرفتم دلمو قرص کنم و به خونواده ام بگم که بذارید دختر عمو بره دنبال سرنوشت
خیلی تلخه ، آدم تو غربت بعضی وقتها احساس می کنه دستش به هیچ جا بند نیست ، احساس اینکه چقدر ازهمه دور شدی و حالا حتماً همه از تو صحبت می کنند که شا نس بهش رو آورد و رفت انگلیس و زندگی ئی بهم زد که نگو و نپرس ، ماشین مدل بالا و خونه و مدرک تحصیلی و کار تمام وقت و حقوق بالا ، تازه لهجه و صحبت کردنشم از خود انگلیسی ها بهتر شده ! دیگه خبر ندارند که ماشینم از دور خارج شده و اوراقش کردن و دو ماهه که به علت اجاره خونهً بالا ، هم خونهً یکی از دوستهای قدیمی شدم و قصهً تحصیل تو دانشگاه هم که از اولش واسه دلخوشی دختر عموم ساخته بودم و از کارم هم دیگه نپرس و نگو و لهجه و صحبت کردنم هم که بماند ، ! بدتر ازآپاچی های تو فیلمهای سرخپوستی
حالا امشب دختر عموم عروس شده ، حتماً یه تاج گل فریبا گذاشتن رو سرش و یه دسته گل زیبا هم دادند دستش ، همه می زنن و می رقصن وشادن که بعد از مدتها یکی از دخترهای فامیل عروس شده
می دونی امشب دلم بد جوری هوای طرفهای خودمونو کرده، یاد قدیما افتادم ، دلم واسه شنیدن بوق ماشین عروس و دوماد و بوق زدن های دوست و آشنا و فامیلی که پشت سرشون ویراژ می دادن و دیدن پسرهای جوون فامیل که از ماشینها و موتورها آویزون می شدن لک زده ، دلم واسه دیدن منقل کوچک ننه سلطان و بوی اسپندش که هر وقت تو فامیل ، عزا یا عروسی پیش می اومد می گفتند پیرزن بیاد و یه گوشهً کارو بگیره ، تنگ شده ، نقل و نباتی که رو سر عروس خانوم ها و شاه دومادها می ریختن روح آدمو زنده می کرد ، اینم یادمه که تو عروسی خواهرم کلی مایکلی رقصیده بودم و یه عالمه شاباش گرفته بودم ، اما الان نمی تونم حتی تو خواب هم دستامو از شدت درد تکون بدم
دختر عمو هم رفت خونه بخت ، و منم اینجا تو این دیار غربت بختمو دارم با یه خط کش بزرگ اندازه می گیرم
نمی دونم اسمشو چی بذارم ؟ عادته یا سرنوشت ؟ این تغییرات و این همه اختلاف ما بین سنتها و آداب و رسوم جوامع مختلف
اما خودمونیم حداقلش اینه که من خط کشه رو دستم گرفتم تا اندازه بگیرم ، بعضی ها تا آخر عمرشونم خط کش بختشونو نمی گیرن دستشون
عروسی ات مبارک دختر عمو جان
زمستان 2003

2006-02-24T19:44:00.000-08:00

سبز باید شد
سبز باید دید
سبز اندیشید
و سبز مرد

2006-02-23T18:10:00.000-08:00

آری
اگر بدانی
کیستی
چه می خواهی
چرا می خواهی
و اگر ایمان بیاوری به خویشتن
و توان آن را بیابی که آرزوهای خود را فراچنگ آری
و نگرشی موًمنانه به زندگانی را
پس می توانی
که زندگی را
از آن خویش کنی
تنها اگر بخواهی

سوزان پولیس شوتز